Avrupa istatistik kurumunun 2025 yılına ilişkin son verilerine göre Hırvatistan'da gençler ebeveyn evini ortalama 31,5 yaşında terk ediyor. Avrupa Birliği ortalaması 26,3. Bu, beş yılı aşan bir fark ve tüm Birlik'te son sıra. Bir önceki yıl sayı 31,3'tü - yani düzelmiyor, sessizce yükseliyor.

Hırvatistan'ın ardından yaklaşık 30,9 ile Yunanistan ve Slovakya, sonra 30,2 ile İspanya ve İtalya geliyor. Avrupa'nın güney ve güneydoğu kesimi bu listenin dibinde yan yana sıralanıyor; bu da tek başına meselenin ulusal karakter değil, o ekonomilerin paylaştığı bir şey olduğunu anlatıyor.

Finler tam bir on yıl önce çıkıyor

Tablonun diğer ucunda, 21 yaş civarında kendi ayakları üzerinde durmaya başlayan Finler var. Onları 21,8 ile Danimarka, 22,7 ile Estonya ve Litvanya izliyor. Hırvatistan ile Finlandiya arasındaki fark neredeyse tam on yıl - çocuk odasında geçen koca bir on yıl.

Avrupa istatistikleri, Birlik genelindeki ortalamanın yirmi yılı aşkın süredir 26 yaş civarında gezindiğini de kaydediyor. Yani Avrupa ortalaması yerinde duruyor, dip ise ondan uzaklaşıyor.

Çalışıyorlar ve hâlâ evde yaşıyorlar

En önemli veri yaş değil, onu açıklayan şey. 2025'te Hırvatistan'da 18-34 yaş arası gençlerin yüzde 75,3'ü en az bir ebeveyniyle yaşadı. Birlik ortalaması yüzde 49,8. Ve hayır, bunların hepsi öğrenci ya da işsiz değil: Hırvatistan, ebeveyniyle yaşayan gençlerin yarısından fazlasının tam zamanlı çalıştığı ülkeler arasında.

Şımarık kuşak üzerine kurulu her rahat açıklama hikâyesini yıkan cümle bu. Tam zamanlı çalışıp kendine bir çatı ayıramayan insanın hedef sorunu yoktur. Fiyat sorunu vardır.

Hesap konutta

Avrupa Komisyonu'nun 2026 analizi bunu doğrudan işaret ediyor: uzun dönemli kiralamada sınırlı arz, sosyal konut eksikliği ve tam da talebin en yüksek olduğu yerde fazlasıyla yetersiz arz. Komisyon, Hırvatistan'ın yaklaşık 230.000 konut biriminin eksik olduğunu tahmin ediyor - aynı anda mevcut dairelerin büyük bir bölümü boş duruyor ya da uzun dönemli kiralama piyasasının dışında.

Aynı ülkede, aynı anda boş daireler ve yaşayacak yeri olmayan insanlar. Bu bir inşaat eksikliği değil, inşa edilmiş olanın nasıl kullanıldığına dair bir tercih.

Bizim için benzer bir sayı derleyen olmadı, ama manzara tanıdık: içinde yaşamayacak birinin satın aldığı yeni bina, beş yıl öncesine göre maaşın daha büyük bölümünü yiyen kira ve hâlâ mezuniyet sınavına çalıştığı odada uyanan bir otuz yaşındaki. Soru, bizdeki sayının daha iyi görünüp görünmeyeceği değil. Soru, onu ölçen birinin olup olmadığı.