Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Moskova'nın, Amerika Birleşik Devletleri'nin Rus topraklarına yönelik Ukrayna saldırılarına derinlemesine karıştığını düşündüğünü söyledi. Silah tedarikçisi olarak değil - bunu uzun zamandır kimse gizlemiyor - hazırlık ve icra aşamalarının katılımcısı olarak.

„Dışişleri Bakanlığı'na, istihbarat verilerine ve ABD'nin Rus topraklarının derinliklerindeki sivil hedeflere yönelik saldırıların hazırlanmasına ve gerçekleştirilmesine güçlü biçimde dahil olduğu gerçeğine ilişkin bir dizi soru yönelttik. Yanıt bekliyoruz” dedi Lavrov Rus devlet televizyonuna.

Soru diye paketlenmiş bir suçlama

Burada biçim her şey demek. Bu bir nota değil, ültimatom değil, protesto değil - bu „bir dizi soru” ve bir „bekliyoruz”. Mümkün olan en ağır suçlamanın, diplomatik açıdan mümkün olan en yumuşak ambalajı: bir nükleer gücün, bir diğerine yönelik saldırılara doğrudan katıldığı iddiası. Biri biçimi bu kadar özenle seçiyorsa, bu genellikle yanıtın onun için o kadar da önemli olmadığı anlamına gelir.

Lavrov aynı zamanda, Rusya'nın müzakerelerin ön koşulu olarak Washington'a Kiev'e desteği kesme ültimatomu vermediğini vurguladı. Ona göre Başkan Vladimir Putin, Amerikalı müzakereciler Steve Witkoff ve Jared Kushner'i kabul etmeye hazır olmayı sürdürüyor - gerçi hemen ardından onların aslında ne getireceği sorusunu da ekledi.

Bütün hikâyenin sert çekirdeği burada. Lavrov, çatışmanın Rus ve Ukrayna güçleri arasındaki mevcut ayrım hattında durdurulmasının söz konusu olmadığını, tarihsel sorumluluğa ve terör saldırılarının kurbanlarına atıfla söyledi. Yani: „olduğunuz yerde donun” diye başlayan her öneri, dile getirilmeden ölüdür.

Demek ki kapı müzakerecilere açık, gerçekte pazarlık konusu olan tek şey - hat - dokunulmaz ilan edilmiş. Bu kıtada bunu kaç kez gördük? Görüşme, bir şey bitsin diye değil, görüşme olsun diye yürütülüyor.