Fransız kıyısının, göğünün bir zamanlar bir ressamı sanatın seyrini değiştirmeye iten kadar mavi olduğu bir bölümü var. Côte Vermeille - „Kor Kıyısı" - Argelès-sur-Mer ile İspanya sınırı arasında, şist kayalıkların denize döküldüğü, bağların suyun üstünde teraslar halinde tırmandığı 30 kilometrelik bir şerit.

Adını Kasım 1912'de, bir Katalan turizm kulübünün oylamasıyla aldı - oradaki toprağın kızıllığından, şaraptan ve gün batımlarından esinlenerek. Ama daha büyük hikâye daha eski. Mayıs 1905'te Henri Matisse, Collioure kasabasına geldi ve orayı „gölgeleri silen altın bir ışığa" sahip bir yer olarak tanımladı. André Derain ona katıldı ve üç ayda ikisi 15'ten fazla tablo ve 40 suluboya yarattı.

Bunları Paris'te sergilediklerinde, bir eleştirmen onları alaycı bir şekilde „fauves" - vahşi hayvanlar olarak adlandırdı. Böylece bir hakaretten Fovizm doğdu - kilit modernist akımlardan biri. Bugün „Chemin du Fauvisme" patikası, röprodüksiyonları tam da orijinallerin resmedildiği noktalarda gösteriyor. „Fransa'da Collioure'unkinden daha mavi bir gök yok," diye yazdı Matisse. „Bütün Akdeniz renklerine evimde sahip olmam için pencerenin panjurlarını kapatmam yeterli."

Kıyı boyunca her kasaba kendi sırrını taşıyor. Banyuls-sur-Mer, Fransa'nın en eski deniz koruma alanını ve 13. yüzyıldan kalma bir Dominiken manastırında yer alan bir şaraphaneyi barındırıyor. Port-Vendres, eski bir dinamit fabrikasını botanik bahçesine dönüştürdü. Collioure, burada sürgünde son nefesini veren İspanyol şair Antonio Machado'nun mezarını saklıyor.

Ve tüm bunların üstünde şarap duruyor - aynı toprağı paylaşan iki adlandırma: grenache, syrah ve mourvèdre'den yapılan kuru kırmızı Collioure ve şekerlenmiş meyve, kakao ve kuru incir notalarıyla doğal olarak tatlı bir şarap olan Banyuls. Akdeniz'in bütün güzel kıyılarını gördüğünü sanan bir Balkanlının belki bir hesap daha yapması gerek. Bazı yerler fotoğraf için kusursuz oldukları için değil, birine farklı görmeyi öğrettikleri için ünlüdür.