Qendrim Kala İsviçre'nin Urdorf belediyesinde çalışıyor ve orada gönüllü itfaiyeci. Doğduğu şehir olan Struga'daki Bölgesel İtfaiye Birimi'ne 41 takım profesyonel, yangına dayanıklı koruyucu ekipman bağışladı.

Kırk bir takım. Bu sembolik bir jest değil, bir vardiyanın tamamına yetecek, üstüne de biraz artacak ekipman. Yangına dayanıklı koruyucu tulum bozuk parayla alınan bir şey değil - belediye bütçelerinde yıllarca „kaynak bulunursa” listesinde bekleyen bir kalem.

Struga Belediye Başkanı Mendi Qira teşekkürlerini iletti ve ülke dışında yaşayıp doğduğu yeri unutmayan herkesi tebrik etti. Bağış vesilesiyle yapılan açıklamada, bu tür örneklerin gidenlerle memleket arasındaki güçlü bağın kanıtı olduğu belirtildi.

Rahatsız edici arka planı olan güzel bir hikâye

Bunların hepsi doğru. Yine de açıklamalarda satır aralarında kalan şeyi yüksek sesle söylemekte fayda var: Makedonya'daki bir bölgesel itfaiye biriminin koruyucu ekipmanı, Urdorf'tan bir adam almaya karar verdiği için geldi.

Bir bütçe kalemiyle değil. Bir donanım programıyla değil. Bu yaz yangınlar nedeniyle otuz günlük kriz durumu ilan eden Kriz Yönetim Merkezi'yle yapılan bir sözleşmeyle değil. İsviçre'deki bir itfaiyeci memleketteki meslektaşlarını düşündüğü için.

Bu güzel. Aynı zamanda yangın korumasının durumuna dair bir veri - hiçbir resmî açıklamanın bu kadar doğrudan ifade etmeyeceği bir veri.

Birini çıkarmak için ateşin içine giren insanlar, bir zamanlar aynı sokakta yaşamış insanlardan ekipman bekliyor. O zamana kadar ellerinde ne varsa onunla çalışıyorlar.

Kala'ya mesleki ve özel yaşamında başarılar dilendi; bu tür olumlu örneklerin süreceği umuduyla. Umut anlaşılır. Soru şu: bu umut bir plan mı - yoksa elimizdeki her şey mi?