Ќендрим Кала работи во Општина Урдорф во Швајцарија и таму е доброволен пожарникар. Донираше 41 комплет професионална заштитна опрема отпорна на пожар за Територијалната противпожарна единица во Струга – неговиот роден град.

Четириесет и еден комплет. Тоа не е симболичен гест, тоа е опрема за цела смена и потоа уште малку. Заштитно одело отпорно на пожар не е предмет што се набавува со ситна пара – тоа е ставка што во општинските буџети со години стои на листата на „кога ќе има средства”.

Градоначалникот на Струга, Менди Ќира, изрази благодарност и им упати честитки на сите наши луѓе кои живеат надвор од земјава, а не го забораваат родниот крај. Пораката по повод донацијата гласеше дека ваквите примери се доказ за силната врска меѓу иселениците и родниот град.

Убава приказна со непријатна позадина

Сè е точно во тоа. И сепак, вреди да се каже гласно она што во соопштенијата останува меѓу редови: заштитната опрема на една територијална противпожарна единица во Македонија пристигна затоа што еден човек од Урдорф решил да ја купи.

Не преку буџетска ставка. Не преку програма за опремување. Не преку договор со Центарот за управување со кризи, кој ова лето прогласи триесетдневна кризна состојба поради пожари. Туку затоа што еден пожарникар во Швајцарија помислил на своите колеги дома.

Тоа е убаво. Тоа е и податок за состојбата на противпожарната заштита – податок што ниту едно официјално соопштение нема да го формулира вака директно.

Луѓето кои влегуваат во оган за да извлечат некого чекаат опрема од луѓе кои некогаш живееле во истата улица. Дотогаш работат со она што го имаат.

На Кала му беа посакани успех и во професионалниот и во личниот живот, со надеж дека ваквите позитивни примери ќе продолжат. Надежта е разбирлива. Прашањето е дали таа надеж е план – или е сè што имаме.