Mickoski'nin son tarihsiz AB "maratonu," Karpoş'ta bir cephe ikinci kez düştü, Debar gençsiz kalıyor, Moskova yanıyor

Mickoski bir "maraton" sözü veriyor, SDSM doğum gününün maliyetini soruyor

VMRO-DPMNE'nin Strumitsa'daki 36. yıl kutlamasında Başbakan Mickoski kimlik konusunda yeniden bir "kırmızı çizgi" çizdi ve vatandaşlara AB'ye doğru bir maratona hazırlanmalarını söyledi. Maratonun, son tarihten farklı olarak, kullanışlı bir özelliği var - kaçırdığın yakalanabilecek bir bitiş yok. Neden yerimizde saydığımızı sorduklarında, her zaman hâlâ koştuğumuzu söyleyebilirsin. Hesap hemen geldi: SDSM, David Guetta'lı o kutlamanın ne kadara mal olduğunu sordu - 300.000, 500.000 ya da daha fazla mı. Doğum gününün nasıl yapıldığını gayet iyi bilen bir muhalefetten gelse bile, meşru bir soru.

Aynı gün, Anayasa Mahkemesi Kalkandelen'in 2007 tarihli sokak adları kararını iptal etti ve Bujar Osmani günü "kara" ilan etti. İsimlerin arkasında her zaman daha büyük bir semboller meselesi vardır - ama Kalkandelen vatandaşlarının kendilerinin ne düşündüğünü pek soran yok. Başka bir açıdan, aynı devlet kasası Brüksel'de de gündemdeydi; orada Misajlovski ülkelerin savunmaya daha çok harcaması yönündeki baskıyı duydu. O para gökten düşmüyor - maaşların ve hastanelerin ödendiği aynı kasadan geliyor.

Üsküp'te, Karpoş'taki on katlı bir binanın cephesi üç aracın üzerine düştü - geçen yıl da düşen aynı cephe. Yaralanan olmadı, ama bu şanstır, hüner değil. Soruna hem bu yıl hem geçen yıl dikkat çekilmişti, yani bu bir kaza değil, önceden duyurulmuş bir kaza ve kimse hesabını vermedi. Zaten var olan bir kuralı uygulayamamanın aynı acizliği korsan taksimetreler ve ruhsatsız sürücüler yüzünden protesto tehdidinde bulunan taksicilerde de görülüyor - yasa yalnızca dürüstler için geçerliyse, o artık yasa değil, onlar için bir cezadır.

Üsküp'ten uzaklaştıkça, rakamlar daha sessiz konuşuyor ama daha ağır vuruyor. Debar'daki lise 238 kontenjandan yalnızca 32 öğrenci kaydetti - geçen yıl aynı dönemde 95'ti. Bir okul kontenjanının on altıda birini bile dolduramıyorsa, bu okulun sorunu değil - bütün bir şehrin gelecek kuşağını kaybettiğinin işaretidir. Bu arada, Struga sokak köpekleri için 523.000 euroluk bir barınağı reddetti - parayla temkinlilik mi yoksa sadece halının altına süpürülen bir sorun mu; proje reddedildi diye sokak köpekleri yok olmayacak.

Kremlin'in uzak dediği savaş kendi kapısına dayandı: Moskova Ukrayna dronlarının altında yanıyor, bir rafineri üç günde ikinci kez vuruldu, üç havalimanı kapatıldı. Güç görüntüsü aynı anda birkaç yandan çatlamaya başladı. Moskova'nın Avrupa'yı korkuttuğu dört "Oreşnik" füzesinden üçü çoktan harcandı, biri de hedefi ıskaladı ve geçen yıl beş milyon ton benzin ihraç eden ülke şimdi denizden yakıt ithal ediyor ve pompada sıra bekliyor. Bir güç sonuçlarla değil korkuyla yürüdüğünde, bu genellikle güç diye paketlenmiş bir zayıflıktır.

Cephenin diğer tarafında bedeli en küçükler ödüyor: Dnipropetrovsk'un tahliyesi başladı; burada 3.800 çocuğun bir ay içinde başka yere taşınması gerekiyor. Çocukların tahliyesi haber olduğunda, bu siyasetin herkesi çoktan yüzüstü bıraktığı andır. Ve Rusya Starlink'i bozmanın bir yolunu buldu - Ukrayna cephesini bağlı tutan internetin başkasının elinde olduğunun bir hatırlatması, bizim için de geçerli bir soru.

Washington'da ise, Trump İran karşısında neden geri adım attığını istemeden itiraf etti - strateji değil, borsanın ne yapacağı korkusu. Dünyanın en güçlü insanlarından biri, kararı grafiklere bakarak verdiğini itiraf ediyor. Belki de bütün oyun bize satıldığından hep daha küçüktü - ve bu, tuhaf biçimde, günün daha ağır kısmı: bize sakin olmamızı söyleyenler de bizimle aynı ekrana bakıyor.