Mişo Kovaç hayatını kaybetti: 20 milyondan fazla plak satan, bütün Yugoslavya'nın birlikte söyleyip ağladığı ses sustu

Mişo Kovaç hayatını kaybetti. 85 yaşındaydı, 20 milyondan fazla satılmış plağı ve hiç plak almamış insanların bile bildiği şarkıları vardı. Dün öğleden sonra Split'teki evinde öldü, ölmeden önce de Zagreb'de defnedilmek istediğini söyledi.

Gençler için bu, meyhane repertuarından bir isim. Yugoslavya'da büyüyen kuşaklar için ise her zaman odanın bir yerinde duran bir sesti. Devlet dağıldı, şarkılar sınırı aştı ve hayatta kaldı.

16 Temmuz 1941'de, İtalyan işgali sırasında Şibenik'te, iki büyük kariyerin daha çıktığı bir sokakta doğdu: Vice Vukov ve Arsen Dediç. Dediç ile on yıllar sonra "Mi smo lišće s iste grane" düetini kaydetti. Döşemecilik okudu, mikrofona ise on altı yaşında karar verdi. 1961'de Şibenik'in İlk Sesi yarışmasında birinciliği paylaşınca ödül olarak bütün kariyerine damga vuracak şarkıcı Elvis Presley'in bir single'ını seçti.

Jugoton ile sözleşmeyi 1964'te imzaladı. Yıldız statüsünü ona, o dönem genç olan Đorđe Novković'in yazdığı, yaklaşık 190.000 single satan 1969 tarihli "Više se nećeš vratiti" getirdi. 250.000'den fazla satan beş plakla o yıl şirketin en çok satan şarkıcısı oldu. 1971'de "Proplakat će zora" ile Split Festivali'ni kazanması onu Yugoslavya'nın en popüler şarkıcısı yaptı. O yıl Zadar yakınlarında bir trafik kazasında az kalsın ölüyordu: Sonradan alameti farikası olan bıyığını üst dudağının üzerindeki yara izini gizlemek için bıraktı.

Zirvede iki on yıl izledi: "Ostala si uvijek ista", "Ako me ostaviš", "Sutra mi sude", "Ti si pjesma moje duše". Beş kez yılın şarkıcısı seçildi, 1989'da da Yugoslavya'da yılın kişisi oldu.

Doksanlar

Sonra en zor bölüm geldi. 1992'de on altı yaşındaki oğlu Edi, Zagreb'de aydınlatılamayan koşullarda öldü. Edi'nin ölümünden sonra Split'in Poljud'unda 50.000 kişi önünde büyük bir konser, Mumlar Gecesi'ni verdi ve artık sahneye çıkmayacağını açıkladı. Doksanlarda annesini ve küçük kardeşini de kaybetti, ardından depresyon yılları ve neredeyse sağ çıkamadığı 1999 geldi.

Susacağına dair sözünü tutmadı ve seyirci bunu ona bağışladı. Dom Sportova'daki bir konserle geri döndü, yeni albümler ve kızı Ivana ile düetler kaydetti, Split Festivali'ni yeniden kazandı, 2012'de de yaşam boyu başarı için Porin ödülünü aldı.

Siyaset de onu teğet geçmedi. İlk çok partili seçimlerden önce HDZ'yi kastederek "Bunlar iktidara gelirse burada bana yer kalmaz" dedi. Sonradan o parti için sahneye çıktı, Franjo Tudjman ile dostça ilişkiler kurdu ve Ivo Sanader'in Fimi Media davasında tanıklık etti; savcılık, kampanya konserlerinin kara fonlardan ödendiğini öne sürüyordu. O bunları, 1990'dan beri parti üyesi olan oğlu Edi'nin kararıyla açıkladı. Bir Balkan hikâyesi: Yıldızlar rejimlerden uzun yaşar, ama nadiren onlardan kaçabilir.

Tek bir görüntüyle hatırlanacak. Gözlük, bıyık, zincirler, kalkmış eller, indirilmiş mikrofon ve onun yerine söyleyen binlerce insan. Şimdi onsuz söylüyorlar.