Microsoft'un patronu Satya Nadella, şirketi yapay zekâdan milyarlar kazanan bir adamdan nadiren duyulacak bir şey söyledi: başkasının yapay zekâ modellerine ödeme yapan şirketler aslında iki kez ödüyor - bir kez parayla, ikinci kez ise çok daha pahalı bir şeyle.

„Aslında zekâya iki kez ödüyorsunuz - bir kez parayla, bir kez de daha da değerli bir şeyle: açığa çıkarmak zorunda kaldığınız kendi bilginizle", diye uyardı Nadella, OpenAI ve Anthropic gibi şirketlerin kapalı modellerini kullanan işletmeleri kastederek.

Mantık basit ve rahatsız edici. Bu tür modellerle her etkileşim - her soru, her düzeltme, her geri bildirim - modelin üreticisine işinizin nasıl yürüdüğünü öğretir. „Modeller egzoz gazlarından öğreniyor - insanların onlara yazdığı sorulardan... Her düzeltme kurumsal bilgiye damıtılıyor", diyor Nadella. Başka bir deyişle, siz aboneliği öderken firmanız farkında olmadan rakiplere „asla satın alamayacakları" bir bilgi teslim ediyor.

Burada durup sormaya değer: bütün yapay zekâ yarışından gerçekten kim yarar sağlıyor? Şirketler modelleri bir verimlilik mucizesi olarak övüyor, ama onları kullanan her işletmenin aynı zamanda modelin ücretsiz öğretmeni hâline geldiğini nadiren anıyor. Ve tüm verileriniz bir kez içeri girdiğinde, çıkmak zor - tek bir tedarikçiye kilitlenmiş oluyorsunuz.

Nadella'nın önerileri, kendi yapay zekâ altyapısını satan biri için öngörülebilir: verileriniz üzerinde tam sahiplik koruyun, kendi donanımınızda „kendi öğrenme ortamlarınızı" kurun, birden çok tedarikçi arasında geçiş yapmanızı sağlayan katmanlar ekleyin, ve yerel olarak kurulan açık kaynaklı modelleri düşünün. Bu samimi bir uyarı mı yoksa yalnızca Microsoft için pazarlama mı? Muhtemelen ikisi de. Ama mesele kim söylerse söylesin doğru kalıyor - yapay zekâ dünyasında veri bir para birimidir, ve çoğu şirket onu saymadan harcıyor.