Bisikletiyle giden on beş yaşındaki bir çocuk, Ohri'de bir kavşakta bir arabanın çarpmasıyla ağır yaralı olarak hastanede kalıyor - sürücü ise olay yerinden kaçıyor. Bu, soyut bir trafik güvenliği istatistiği değil; bu bir çocuk ve durup yardım etmek yerine sürmeye devam etmeyi seçen bir adam.

Kaza 3 Temmuz'da saat 17:20 civarında, Ohri'de „Makedonski Prosvetiteli" Bulvarı ile „Dimitar Vlahov" Sokağı'nın kesiştiği yerde meydana geldi. Genç, ağır yaralarla „Aziz Erazmo" hastanesine kaldırıldı. Polis daha sonra Ohri plakalı beyaz Volkswagen Tiguan'ı buldu ve sürücüyü - Ohri'den 65 yaşında bir emekliyi - gözaltına aldı. Test kanında binde 0,7 alkol gösterdi.

Yani direksiyonun başında, araç kullanmaması gereken, bir çocuğa çarpan ve kalmak yerine kaçan bir adam oturuyordu. Bu üç olgunun her biri tek başına ağırdır; birlikte ise, ne yazık ki burada nadir olmayan, başkasının hayatına karşı belli bir tutumun portresini çiziyorlar. Aynı cümleyi kaç kez farklı bir sokak adıyla okuduk?

Soruşturmayı savcının talimatıyla Ohri polisi yürütüyor ve sürücü, ağır bedensel yaralamaya yol açarak olay yerini terk etmekten yargılanacak. Mahkeme kendi sözünü söyleyecek, ama geriye kalan soru tek bir vakadan daha büyük: o yaştaki, kanında alkol olan bir sürücüyü kaçmanın bir seçenek olduğunu düşünmeye ne iter? Cevabın bir kısmı, böyle bir kaçışın ne sıklıkla gerçek bir sonuç doğurmadan geçtiğinde yatıyor. Bir çocuk hastanede yaşam savaşı veriyor; ona borçlu olduğumuz en az şey, onu günlük polis bülteninde bir satır gibi görmeyen bir sistemdir.