Makedonya'da sanayi sessizce işçisiz kalıyor, hem de en çok kendimize izin veremeyeceğimiz yerde - madencilikte. Rakamlar açıklandı, ama açtıkları soruyu yüksek sesle söylemeyi neredeyse kimse istemiyor.

Devlet İstatistik Kurumu'nun 3 Temmuz'da yayımladığı verilere göre, Ocak-Mayıs 2026 döneminde sanayideki istihdam, geçen yılın aynı dönemine kıyasla yüzde 3 azaldı. En büyük düşüş madencilik ve taş ocakçılığında - eksi yüzde 7,3, ardından yüzde 2,5'lik gerilemeyle imalat sanayisi geliyor. Tek parlak istisna, hafif bir artışla - yüzde 1 - enerji tedariki sektörü.

Düşüş ekonominin tek bir köşesiyle sınırlı değil - neredeyse tüm kategorilere yayılıyor. Sermaye mallarının üretiminde, dayanıklı ve dayanıksız tüketim mallarında, ara mallarda ve enerji mallarında daha az işçi var. Bir ekonomi aynı anda bu kadar çok cephede işçi kaybediyorsa, bu rastgele bir dalgalanma değil, ciddiye alınmayı hak eden bir eğilimdir.

Madencilikteki yüzde 7,3'lük rakamın ardında ise kaçırılan fırsatların daha geniş hikâyesi yatıyor. Makedonya yıllardır madencilik sektörüne yeni yatırımlardan söz ediyor - Ilovica-Štuka yakınındaki maden gibi projeler - ama bunlar izinler, protestolar ve siyasi kararsızlık arasında sıkışıp kalıyor. Sonuç, aynı anda hem işçi hem yatırımcı kaybeden, zayıflayan bir sektör; komşular ise tam da bizim kapımızın önünden geçen parayı çekiyor.

İstatistiğin yanıtlamadığı soru basit: bu işçiler nereye gidiyor? Bir kısmı muhtemelen hizmet sektörüne geçiyor, bir kısmı ise zaten her yıl binlercesinin gittiği yurt dışına. Her gerçek ekonominin temeli olan sanayi işçiden boşaldığında, bu bir raporun dipnotuna yazılacak bir rakam değil, modelde bir şeyin işlemediğinin işaretidir. Ve iktidar istikrarla övünürken, istatistik sessizce farklı bir hikâye yazıyor.