Dışarısı kırk derece olduğunda ocak düşmandır. Bu yüzden Endülüslüler çok eskiden gazpacho'yu icat etti - pişirmeden, kaynatmadan yapılan, aynı kaşıkta hem doyuran hem serinleten çiğ domatesli bir soğuk çorba. Klasik tarif basittir, ama içinde iyiyi mükemmelden ayıran birkaç ufak ayrıntı barındırır.

Tabanı için 1 kg olgun domates, bir salatalık, bir yeşil biber, bir diş sarımsak, küçük bir soğan, yaklaşık 50 gram ekmek, 150 ml zeytinyağı, biraz sirke, tuz ve gerektiği kadar su gerekir. Domatesler yıkanır, sapları temizlenir ve doğranır, ardından sarımsak, biber, salatalık, soğan ve ekmekle birlikte yüksek bir kaba konur. Püre olana dek karıştırılır, yağ ve birkaç damla sirke eklenir, tuzlanır ve yeniden karıştırılır.

Sır, çoğu kişinin atladığı iki şeyde. Birincisi - doğranmış sebzeleri karıştırmadan önce biraz tuz ve sirkeyle yirmi ila otuz dakika bekletin; böylece doku yumuşar ve tatlar daha iyi birleşir. İkincisi - gazpacho'yu ipeksi bir doku için ince bir süzgeçten geçirin, sonra kıvamını suyla ayarlayın. Ve en önemlisi: en az üç saat buzdolabında. Buz gibi olmayan bir gazpacho, gazpacho değildir.

Derin kâselerde, üzerine süs olarak ince doğranmış sebzelerle servis edilir. Balkanlar bu mantığı soğuk tarator ve çorbalardan bilir - yaz ağır yemek değil, seni içeriden serinleten bir şey ister. İyi yapılmış bir kâse gazpacho bunu, marketin buzdolabından alınan herhangi bir paketli öğünden daha ucuza ve daha sağlıklı biçimde yapar.