Orban Budapeşte'de henüz düşmüştü ki Belgrad saymaya başladı bile - kurbanları değil, düşmanları. Sırp siyasetçi Đukanović askeri brifing gibi bir uyarıyla çıkıyor: "sol-liberal Soros yanlısı STK'ların" tüm kaynakları artık Sırbistan'a taşınacak. Mücadele, diyor, "destansı" olacak.

Ve tabii ki bunu Belgrad'dan bakınca manzara endişe verici görünüyor. Đukanović'e göre Avrupalı "demokratlar" zaten bir hedef listesi hazırladı - Vučić, Fico, Meloni, Erdoğan. Brüksel'in notalarına göre oynamayanlar. Bu paranoya mı gerçeklik mi? Dürüst olmak gerekirse, Balkanlarda ikisini ayırt etmek zor, çünkü her ikisinin de gerçekleşme alışkanlığı var.

Ama dürüst olalım - "geleneksel değerlerin savunması" Balkanlarda evrensel bir kalkan olarak kullanılan bir ifade. Arkasında her şey durabilir - egemenlik konusundaki meşru endişelerden gözleri kapalı sıradan yolsuzluğa kadar. Soru Sırbistan'ın baskı altına girip girmeyeceği değil - bu kesin. Soru o baskının dışarıdan mı geldiği yoksa uzun süredir içeriden mi büyüdüğü.

Balkanlardaki bizler için bu yeni bir hikaye değil. Bölgede bir "güçlü lider" her düştüğünde, geri kalanlar sinirlenmeye başlar. Orban sadece Macaristan Başbakanı değildi - tüm bir siyasi felsefenin sembolüydü. Onun düşüşü duvardaki bir çatlak, ve çatlakların yayılma alışkanlığı var.

Vučić endişelenmeli mi? Muhtemelen. Ama Soros veya STK'lar yüzünden değil - Avrupa'daki siyasi rüzgar sağa dönüyor ve adapte olmayanlar tarih kitaplarında yer alıyor.