Едвај падна Орбан во Будимпешта, а во Белград веќе почнаа да бројат – не жртви, туку непријатели. Српскиот политичар Ѓукановиќ излезе со предупредување кое звучи како воен билтен: сите ресурси на „лево-либералните про-Сорос невладини организации” сега ќе се пренасочат кон Србија. Борбата, вели тој, ќе биде „епска”.

И навистина, ако го погледнете од Белград, сликата изгледа застрашувачки. Европските „демократи”, според Ѓукановиќ, веќе составиле листа на мети – Вучиќ, Фицо, Мелони, Ердоган. Сите оние кои не играат по нотите на Брисел. Дали е ова параноја или реалност? Искрено, на Балканот тешко е да се разликуваат, зашто и двете имаат навика да се остваруваат.

Но ајде да бидеме фер – „одбрана на традиционалните вредности” е фраза која на Балканот се користи како универзален штит. Зад неа може да стои се – од легитимна загриженост за суверенитет до обично затворање на очите пред корупција. Прашањето не е дали Србија ќе биде под притисок – тоа е извесно. Прашањето е дали тој притисок ќе дојде од надвор или е одамна внатре.

За нас на Балканот ова не е нова приказна. Секој пат кога падне еден „силен лидер” во регионот, останатите почнуваат да се нервираат. Орбан не беше само унгарски премиер – беше симбол на цела политичка филозофија. Неговиот пад е пукнатина во ѕидот, а пукнатините имаат навика да се шират.

Дали Вучиќ треба да се грижи? Веројатно. Но не заради Сорос или НВО – туку заради фактот дека политичкиот ветер во Европа менува правец, а оние кои не се прилагодуваат, завршуваат во учебниците по историја.