Orban mezi ra në Budapest dhe Beogradi tashmë fillon të numërojë - jo viktimat, por armiqtë. Politikani serb Đukanović del me një paralajmërim që tingëllon si brifing ushtarak: të gjitha burimet e "OJQ-ve të majta-liberale pro-Soros" do të zhvendosen tani drejt Serbisë. Lufta, thotë ai, do të jetë "epike."

Dhe sigurisht, nëse e shikon këtë nga Beogradi, fotografia duket alarmante. "Demokratët" europianë, sipas Đukanovićit, kanë hartuar tashmë një listë synimesh - Vučić, Fico, Meloni, Erdogan. Ata që nuk luajnë sipas notave të Brukselit. A është kjo paranojë apo realitet? Sinqerisht, në Ballkan është e vështirë t'i dallosh, sepse të dyja kanë zakon të realizohen.

Por le të jemi të drejtë - "mbrojtja e vlerave tradicionale" është një frazë që në Ballkan përdoret si mburojë universale. Prapa saj mund të fshihet gjithçka - nga shqetësimet legjitime për sovranitetin deri te korrupsioni i zakonshëm me sytë mbyllur. Pyetja nuk është nëse Serbia do të jetë nën presion - kjo është e sigurt. Pyetja është nëse ky presion vjen nga jashtë apo ka kohë që rritet nga brenda.

Për ne në Ballkan kjo nuk është histori e re. Çdo herë që bie një "lider i fortë" në rajon, të tjerët fillojnë të nervozohen. Orban nuk ishte vetëm kryeministër hungarez - ishte simbol i gjithë një filozofie politike. Rënia e tij është çarje në mur, dhe çarjet kanë zakon të zgjerohen.

A duhet të shqetësohet Vučić? Ndoshta. Por jo për shkak të Soros apo OJQ-ve - por sepse era politike në Europë po kthehet djathtas, dhe ata që nuk përshtaten mbarojnë në tekstet e historisë.