Koçani'deki „Puls“ kulübünde çıkan yangının davası sürüyor ve savcılık - 15 savcıdan oluşan bir ekip - yeni tanıklar ve deliller sunuyor. Ve tam da burada, mahkeme salonunda, trajediden vurulan her aile için en önemli olan şey karara bağlanıyor: birinin hesap verip vermeyeceği ve başarısız olan sistemin adının konulup konulmayacağı.

Ortaya konan ifadeler, yıllarca başka tarafa bakan kurumların tablosunu çiziyor. Koruma ve Kurtarma Müdürlüğü'nden bir müfettiş, yangından sonra soruşturmanın ciddi ihlaller ortaya çıkardığını ifade etti - yangın söndürücü eksikliği, boş bir yangın musluğu ve kilitli bir tahliye çıkışı. Daha da ağırı: söylendiği gibi, Koçani belediyesinin on yıldan fazla süre koruma ve kurtarma için özel bir müfettişi olmadı.

Trajediden önceki dönemde görevlendirilen bir güvenlik şirketinden bir başka tanık, iç iletişimin nasıl işlediğini ve büyük etkinliklerin güvenliği için ne tür talimatlar aldıklarını anlattı. Savcılık ayrıca telefon kayıtlarını, mekânın ruhsatlandırılmasına ilişkin belgeleri ve polisin varış zamanını ve piroteknik malzemenin ateşlenmesini gösteren görüntüleri sundu.

Bu ayrıntıların her biri yalnızca hukuki bir olgu değil - bir mekânın kilitli çıkış ve boş yangın musluğuyla nasıl faaliyet gösterebildiği sorusunun yanıtının bir parçası. Kilitli bir tahliye çıkışı teknik bir önemsizlik değildir; yangın çıktığında yaşamla ölüm arasındaki farktır. Ve bir belediyede on yıl müfettişsizlik tesadüf değil, paslanmaya bırakılmış bir sistemdir.

Yargı süreci daha yeni sürüyor ve hiçbir rapor kaybedileni geri getiremez. Ama mahkemenin şimdi yapması gereken, kimin imza attığını, kimin denetlemediğini ve kuralların yalnızca kâğıt üzerinde var olmasına kimin izin verdiğini açıkça saptamaktır. Aileler için bu bir intikam değil - bir devletin onlara borçlu olduğu asgari adalettir. Ve bu tür davaların başlıklar soğuduğunda unutulması yerine sonuna kadar takip edilmesi gerekmesinin tek nedeni budur.