Судењето за пожарот во клубот „Пулс“ во Кочани продолжува, а обвинителството – тим од 15 обвинители – изнесува нови сведоци и докази. И токму тука, во судницата, се решава она што е најважно за секое семејство погодено од трагедијата: дали некој ќе одговара, и дали системот што затаи ќе биде именуван.

Сведоштвата што се изнесуваат ја исцртуваат сликата на институции што со години гледале на друга страна. Инспектор од Дирекцијата за заштита и спасување сведочеше дека по пожарот истрагата открила сериозни прекршувања – недостиг на противпожарни апарати, празен хидрант и заклучен излез за евакуација. Уште потешко: општина Кочани, како што беше кажано, повеќе од една деценија немала посветен инспектор за заштита и спасување.

Друг сведок, од обезбедувачка агенција ангажирана во периодот пред трагедијата, опиша како течела внатрешната комуникација и какви упатства добивале за обврските при големи настани. Обвинителството приложи и телефонски записи, документација за лиценцирањето на објектот и видео што ги покажува времињата на пристигнување на полицијата и активирањето на пиротехниката.

Секој од овие детали не е само правен факт – тоа е парче од одговорот на прашањето како воопшто било можно едно место да работи со заклучен излез и празен хидрант. Заклучен излез за евакуација не е техничка ситница; тоа е разликата меѓу живот и смрт кога ќе избие оган. А десет години без инспектор во една општина не е случајност, туку систем што бил оставен да зарѓа.

Судскиот процес допрва трае, и ниту еден извештај не може да го врати изгубеното. Но она што судот сега мора да го направи е да утврди јасно кој потпишал, кој не проверил, и кој дозволил правилата да постојат само на хартија. За семејствата, тоа не е одмазда – тоа е минимумот правда што една држава им должи. И тоа е единствената причина зошто ваквите судења мораат да се следат до крај, а не да се заборават кога ќе се изладат насловите.