Gjyqi për zjarrin në klubin „Puls“ në Koçani vazhdon, ndërsa prokuroria - një ekip prej 15 prokurorësh - sjell dëshmitarë dhe prova të reja. Dhe pikërisht këtu, në sallën e gjyqit, po vendoset ajo që është më e rëndësishme për secilën familje të goditur nga tragjedia: nëse dikush do të përgjigjet, dhe nëse sistemi që dështoi do të emërtohet.

Dëshmitë që paraqiten vizatojnë pamjen e institucioneve që me vite shikonin nga ana tjetër. Një inspektor nga Drejtoria për mbrojtje dhe shpëtim dëshmoi se pas zjarrit hetimi zbuloi shkelje serioze - mungesë të aparateve kundër zjarrit, hidrant bosh dhe dalje të mbyllur për evakuim. Edhe më rëndë: komuna e Koçanit, siç u tha, për më shumë se një dekadë nuk kishte inspektor të përkushtuar për mbrojtje dhe shpëtim.

Një dëshmitar tjetër, nga një agjenci sigurimi e angazhuar në periudhën para tragjedisë, përshkroi si rridhte komunikimi i brendshëm dhe çfarë udhëzimesh merrnin për sigurimin gjatë ngjarjeve të mëdha. Prokuroria bashkëngjiti edhe regjistrime telefonike, dokumentacion për licencimin e objektit dhe video që tregojnë kohën e mbërritjes së policisë dhe aktivizimin e piroteknikës.

Secila prej këtyre hollësive nuk është vetëm fakt juridik - është pjesë e përgjigjes ndaj pyetjes se si ishte fare e mundur që një vend të punonte me dalje të mbyllur dhe hidrant bosh. Një dalje e mbyllur për evakuim nuk është imtësi teknike; është dallimi mes jetës dhe vdekjes kur shpërthen zjarri. Dhe dhjetë vjet pa inspektor në një komunë nuk është rastësi, por një sistem i lënë të ndryshket.

Procesi gjyqësor sapo po zhvillohet, dhe asnjë raport nuk mund ta kthejë të humburën. Por ajo që gjykata tani duhet të bëjë është të përcaktojë qartë kush nënshkroi, kush nuk kontrolloi, dhe kush lejoi që rregullat të ekzistonin vetëm në letër. Për familjet, kjo nuk është hakmarrje - është minimumi i drejtësisë që një shtet u detyrohet. Dhe ky është arsyeja e vetme pse gjyqe të tilla duhet të ndiqen deri në fund, e jo të harrohen kur të ftohen titujt.