Orta Doğu'daki yeni jeopolitik oyunun bedelini sahnedeki aktörler değil - hepimiz ödeyeceğiz. Her ülkede her insan. İsrail ve ABD'nin de karıştığı İran'daki çatışma petrolü zaten 60'tan varil başına 108 dolara itti. Bu sadece bir borsa rakamı değil - her mutfağa ve her depoya ulaşan küresel bir ekonomik fırtınanın alarmı.

Petrol yükseldiğinde sadece yakıt pahalanmıyor. Her şey pahalanıyor. Sofradaki ekmekten sırttaki giysiye kadar. Taşımacılık daha pahalı oluyor, üretim yükseliyor ve tüccarlar fazla düşünmeden faturayı son tüketiciye aktarıyor. Zincir basit - ve acımasız. Üsküp ya da Belgrad'da pazarda alışveriş yapan biri, araba kullanmasa ve Hürmüz adını hiç duymamış olsa bile yumurta fiyatının yükselişini hisseder.

Bu sadece bir enerji krizi değil, günlük yaşama bir darbe. Tarım yakıta, sanayi ulaşıma, dükkanlar tedarike bağımlı. Petrol fiyatı patladığında tüm sistem sallanmaya başlar. Fırın elektriğe öder, değirmenci mazota öder, taşımacı yola öder. Ve sonunda fatura her zaman sıradan insana ulaşır. Manastır'daki bir emekli İsrail'e "hayır, teşekkürler" diyemez.

Bugün giderek daha fazla insan İran'daki bu savaşın gerçekten kaçınılmaz olup olmadığını soruyor. Diplomatik kanalların var olduğu, devletler arası ekonomik bağımlılığın hiç olmadığı kadar büyük olduğu bir zamanda, çatışmanın önlenebileceği - ya da en azından ertelenebileceği - hissi acı bir şekilde kalıyor. Büyük güçler, müzakerelere açık bir kapı varken bombaların anının neden geldiğini hiç açıklamadılar.

Diplomatik kanallar hâlâ açıkken, İran çevresindeki yeni tırmanış uluslararası kurallara saygı sorusunu yeniden açtı. Analistlerin ve kamuoyunun bir kısmına göre, ABD ve İsrail'in eylemleri hassas anlarda - tam müzakere girişimleri sürerken - gerçekleşiyor, bu da diplomatik süreçlerin samimiyetini sorgulatıyor. Bu Balkanlar'ın iyi bildiği bir örüntü: büyükler müzakere ettiğinde, küçükler öder. Doksanlar bize bunu öğretti. Şimdi sadece zarfın üzerinde farklı adreslerle yeni bir fatura geliyor.