Oxfam ve Uluslararası Sendikalar Konfederasyonu'nun Uluslararası İşçi Bayramı öncesi yayımlanan analizi, metafora çevirmesi zor bir rakam veriyor: dünyanın en büyük şirketlerinin yöneticilerinin maaşları, aynı şirketlerdeki işçilerin maaşlarından yirmi kat daha hızlı artıyor.

Reel olarak, yöneticiler geçen yıl %11 reel maaş artışı aldı. İşçinin reel maaşı - %0,5. Bu da şu demek: işçinin aldığı her reel iyileşme dinarı için yönetici 20 böyle dinar alır. Aynı dönemde. Aynı şirkette.

Çalışma 33 ülkeden 1.500 şirketi kapsıyor; bunlar 2025 için yönetici tazminatını açıkladı. Ortalama yönetici - yılda 8,4 milyon dolar. Dünyada ortalama bir işçinin aynı tutarı kazanmak için yaklaşık 490 yıl çalışması gerekirdi. Dört değil. Kırk değil. Dört yüz doksan.

Daha aşırı vakalar da var. Dört şirket - aralarında Blackstone, Broadcom ve Goldman Sachs - 2025'te baş yöneticilerine 100 milyon dolardan fazla ödediklerini bildirdiler. En yüksek maaşlı on yönetici birlikte bir milyar dolardan fazla kazandı.

Mülkiyet tarafında: yaklaşık 1.000 tanımlanmış milyarder 2025'te 79 milyar dolar temettü aldı. Bu saniyede 2.500 dolardır. Bernard Arnault (LVMH) - 3,8 milyar. Amancio Ortega (Inditex/Zara) - 3,7 milyar.

Oxfam icra direktörü, tüm araştırmalarının yıllardır söylediğini söylüyor: hükümetler yönetici maaşlarını sınırlamalı, süper zenginleri adil şekilde vergilendirmeli ve asgari ücretlerin en azından enflasyonu takip etmesini sağlamalı.

Balkanlar'da bu yeni bir haber değil ama rakam yine de şok ediyor. Burada krize tutulduğunda işçileri elinde tutan, yöneticilerin ise primlerini tutan tek bir şirket hatırlıyor muyuz? Küresel trend aynı, sadece daha çok sıfırla. Soru basit: bunu ne yaratıyor? Ve neden kimse durdurmuyor?