Почина Горан Баре, фронтменот на Мајке: рокер што никогаш не ја криеше својата борба

Горан Баре, пејачот и авторот на хрватската рок-група Мајке, почина во 62-рата година од животот. Членовите на бендот го пронајдоа без живот во неговиот стан во загрепската населба Сопот. Полицијата по увидот утврди дека на телото нема траги од насилна смрт – Баре починал во текот на ноќта, во сон.

Крајот не дојде без предупредување. На крајот на септември му стана лошо за време на настапот во Макарска и концертот беше прекинат уште на првата песна. Бендот најави двомесечна пауза за да се одмори и да закрепне. Членовите на Мајке Марио Рашиќ и Ален Тибљаш раскажаа дека последните пет години се обидувале да го убедат да се лекува поради здравствените проблеми – без успех.

Од Винковци до врвот на рокот

Роден е на 16 август 1965 година во Винковци. На крајот на 1984 година ги основа Мајке, бенд што спојуваше гаражен рок, блуз и панк, со неговиот препознатлив глас во центарот. Првиот албум, „Razum i bezumlje“, излезе во 1990 година, а потоа следуваа „Razdor“ и „Milost“. Големиот пробив дојде во 1996 година со „Vrijeme je da se krene“ – албум од кој песни како „Mene ne zanima“ и „A ti još plačeš“ станаа класици.

По распаѓањето на Мајке, Баре продолжи соло, со придружниот бенд Plaćenici, и од тој период е една од неговите најпознати песни, „Put ka sreći“. Мајке повторно се собраа во 2007 година, а албумот „Teške boje“ во 2012 година освои шест награди „Порин“. Последниот студиски албум, „Nuspojave“, излезе во 2018 година. И потоа, и покрај здравствените проблеми, продолжи да настапува низ Хрватска и регионот.

Живот што не го криеше

Неговиот живот го обележаа загуби што малкумина би ги поднеле. Во 1989 година, во сообраќајна несреќа загинаа тројца негови пријатели, меѓу нив и гитаристот на Мајке, Марин Покровац. Неговата сопруга Мирјана почина во декември 1995 година од предозирање, на само 27 години, кога нивниот син Миран имаше нешто повеќе од една година. Баре со години се бореше со зависноста од хероин и алкохол и за тоа зборуваше отворено, без изговори, во интервјуа и во песни.

Во едно од последните интервјуа, на почетокот на септември, рече: „Не би сакал никому да го доживее она што јас го доживеав, но и тоа е живот. Тој е и тага и плач, и смеа и глад. Сето тоа е живот и од ништо не треба да се срамиме.“ За бендот рече: „Да ги нема нив, немаше да ме има ни мене. Тие ми се најдобрите пријатели и единствените луѓе што ме разбираат.“

Гитаристот Давор Родиќ се прости со една реченица: „Ќе го паметам по тоа што беше единствен и беше Горан Баре.“

Генерациите што пораснаа со рокот на некогашната заедничка сцена го знаат овој образец премногу добро: таленти што публиката ги слави, а нивната борба со зависноста се води пред очите на сите, со години. Бендот се обидувал пет години. Колкумина од нив воопшто ја добиваат помошта што им треба – навреме?