Арсенал најпосле го крена прозорецот што беше затворен дваесет години. На Емирејтс, против Атлетико, една единствена погодба беше доволна за да се стигне до финале на Лигата на шампионите. Стрелец – кој друг ако не Букајо Сака, во минутата кога противникот веќе мислеше дека до полувреме нема да падне гол.

Атлетико отвори храбро. Ѓулијано Симеоне и Хулијан Алварез комбинираа во осмата минута, но шутот заврши покрај стативата. Малку потоа, Деклан Рајс со клучен блок ја прекина центарштрафот на Гризман кон Симеоне.

Арсенал не создаваше многу јасни прилики и побара пенал двапати – еднаш кога Гризман го запна Тросар, и втор пат кога шутот на Рајс заврши на раката на Хансо. Судијата ги одби двата апела и тимот мораше да најде друг начин.

Тоа го направи Сака, неколку минути пред крајот на првото полувреме. Тросар шутираше, Јан Облак ја одби топката, а Сака беше таму каде што има навика да биде – со прецизен удар од близу. Бројките на Сака во Лигата на шампионите на Емирејтс зборуваат сами за себе: девет голови и пет асистенции на десет натпревари.

Во второто полувреме Атлетико имаше шанса да изедначи преку Адемола Лукман, но не успеа. Симеоне ја вознемири одбраната, но Габриел стигна со клизечки старт. ВАР проверката за тој дуел заврши во полза на домаќините, што во денешно време веќе делува како мала победа сама по себе.

Виктор Ѓокереш можеше да го затвори натпреварот со волеј по центарштрафот на Хинкапие, но топката отиде преку гредата. Не беше потребно – Арсенал ја контролираше игра до крај и обезбеди резултат од 2:1 во вкупен сооднос.

За првпат по дваесет години, навивачите на Арсенал ќе ноќат пред финале. Дваесет години во кои клубот направи рекордни инвестиции, смени тројца менаџери и многупати беше прогласуван за „следниот шампион на Европа”. Овој пат не е празно ветување – овој пат има и стадион пред кој да се прослави.