На Олд Трафорд се играа два полувремиња на различна температура. Манчестер Јунајтед поведе во третата минута, остана живо до самиот крај, и на крај го запечати третото место на табелата со победа од 3:2 над Нотингем Форест. Сезоната завршува со чувство дека Јунајтед повторно знае каде оди, иако истиот меч покажа дека работата уште не е готова.

Гол во третата минута од играч кој не постигнал гол четириесет и еден месец е првиот вид историја што сезоната почна да ја пишува. Лук Шо мирно ја стави топката во долниот агол, и неговото име одеднаш повторно се појави во статистиките за играчи, не за повреди. Тоа поголемо од три поени за Олд Трафорд – тоа е емотивна потврда дека еден ветеран сè уште може.

Во 53-та минута, по корнер изигран на кратко, Родригес Морато ја израмни на 1:1. Реакцијата на Јунајтед беше брза – две минути подоцна Матеус Куња запука низ голманот на Форест, ВАР помина без поништување за рака на Мбемо, и водство од 2:1. Голот на Куња беше тивкото потсетување дека Јунајтед има играчи кои можат во момент.

Третиот гол беше за статистичарите. Во 76-та минута Брајан Мбемо го прими топкуван пас од Бруно Фернандес и постигна, но вистинскиот герој беше пасот – неговата 20-та асистенција во сезоната. Бруно го изедначи рекордот на Премиер лигата за најмногу асистенции во една сезона, рекорд што го држеа Кевин де Бројне и Тиери Анри. Тоа е компанија која не се добива случајно.

Форест не предадоа. Морган Гибс-Вајт намали на 2:3 две минути по третиот гол на домаќините, и до крајот на матчот Олд Трафорд живееше нерви. Бруно за малку ќе го соборел рекордот соло, но Селс одбрани во последната акција пред крајот. Во додаток на времето Дјого Далот ја погоди стативата. Двата таму, два овде, и крај.

Кој ќе се сети сега дека Јунајтед две сезони беа извор на меми? Третото место не е титула, но е граница. И граница меѓу клуб што се поправа и клуб што се распаѓа е поважна од трофеј во моментот. Прашањето сега е дали наредната сезона ќе биде влечење нагоре или повторно тестирање на трпението на навивачите.