Постојат лоши вечери, а постои и она што го направи (или поточно, не го направи) Чет Холмгрен во седмиот, одлучувачки натпревар од финалето на Западната конференција против Сан Антонио. Центарот на Оклахома Сити Тандер влезе во историјата на НБА плеј-офот – но не онаа што сакаш да ја имаш до своето име.

Холмгрен стана првиот играч во историјата на НБА доигрувањето кој одиграл повеќе од 30 минути во седми натпревар, а упатил најмногу два шута кон кошот. Уште поневеројатно – во последните 31 минута на паркетот не упати ниту еден единствен шут. Не промашен шут. Ниту еден шут. Триесет и една минута во најважниот натпревар од сезоната, а статистиката за обиди стои на нула.

Низ целата серија од седум натпревари бројките на Холмгрен едвај се читаат како бројки на носечки играч: 10,7 поени, 7,1 скок, 1 асистенција и 1,1 блокада во просек за 29,8 минути. За играч од кого Тандер очекуваше многу повеќе, тоа е серија за заборавање.

Прашањето што останува виси над Оклахома не е дали Холмгрен е талент – тоа никој не го спори. Прашањето е што се случува со главата на еден млад центар кога ќе дојде моментот да се преземе одговорност, а тој наместо да ја бара топката, се повлекува во сенка. Сан Антонио и Виктор Вембањама поминаа во финалето; Холмгрен остана со една статистика што ќе ја објаснува уште долго.

Талентот те носи до седми натпревар. Карактерот одлучува што ќе направиш кога ќе стигнеш таму. Холмгрен ова лето има едно лето да размисли која од двете работи му недостасуваше.