Skip to content

„Реконструкција на хартија, катастрофа на терен: автопатот Миланидовци–Куманово во очајна состојба!“

1 мин. читање
Сподели

Надлежните институции мора итно да реагираат.
Овој автопат не е само пат, туку главна артерија што го поврзува северот на државата со главниот град. Ако по „завршена“ реконструкција возачите се чувствуваат како да возат по бранови, тоа е јасен сигнал дека нешто сериозно е погрешно — или во надзорот, или во изведбата, или во трошењето на јавните пари. Министерството за транспорт, ЈП за државни патишта и Државниот завод за ревизија треба веднаш да извршат контрола на проектот, да утврдат кој го примил како „завршен“ и дали средствата се рационално потрошени. Секој ден доцнење е нова опасност за возачите — и нов доказ за неказнивоста во системот.

По завршувањето на реконструкцијата на делницата «Автопат А1 (Миладиновци-Куманово)» која ја опфати левата и десната коловозна лента — левата коловозна лента беше рехабилитирана во периодот февруари 2016 – август 2017, со конечен договор за градежни работи завршен 10 септември 2019; а десната коловозна лента започна реконструкција во декември 2023 со планирано завршување октомври 2024. — јавно беше прославена како инфраструктурно вложување.

Сепак, денес возењето по автопатот е вистинска катастрофа, особено по десната коловозна лента, која е забележливо брановидна (асфалтот прави „брчки“, се чувствуваат нерамнини) и која ја отежнува нормалната брзина и комфор при возење. И покрај тоа што „реконструкцијата е завршена“, состојбата во пракса укажува на спротивното: вложените средства практично се фрлени, бидејќи не е обезбедено квалитетно ниво на изведба.

По неофицијални извори, реконструкцијата на оваа делница чинела милиони евра — во јавниот дискурс се споменуваат износи од редот на 7-8 милиони евра за рехабилитација на само дел од коловозот. Ако се земе предвид целата должина и обемот на работите, реално може да се процени дека вложувањето е десетици милиони евра. Односно, парите се потрошени, но резултатот е далеку од очекуваното.

Останува отворено прашањето: Како е возможно една реконструкција да биде „завршена“, а патот да изгледа и да се чувствува како да е ризичен за возење? Дали се работи за недоволна контрола на изведбата, за кратење на материјали, или за застарен патен темел што не е соодветно подготвен — сите овие прашања треба да бидат предмет на сериозна ревизија.