Кога една армија ги враќа специјалците од одмор со рок од помалку од дванаесет часа, тоа не е распоред – тоа е сигнал. Украинската команда итно ги врати припадниците на 4. полк од Силите за специјални операции и ги префрли кон Доброполе, еден од најосетливите делови на фронтот во Донбас во моментов.

Телеграм-каналот „Милитарист“, повикувајќи се на извори од европски разузнавачки служби, тврди дека наредбата била издадена уште на 23 август и дека војниците што биле на одмор во Киев или на обука на западот на Украина добиле помалку од дванаесет часа да се јават во единицата. Официјална потврда од украинскиот Генералштаб дека целиот полк е повикан од одмор сè уште нема, па тој дел останува наод на еден извор – што вреди да се каже јасно, бидејќи во оваа војна секоја страна пласира бројки што ѝ одговараат.

Зошто токму 4. полк

Четвртиот полк е една од најновите единици на украинските Сили за специјални операции, формирана во 2024 година, наменета за извидување, специјални акции и брза интервенција на најтешките делови од фронтот. Веќе учествувала во борбите во Сумска област и во Донбас, а нејзините оператори користат FPV и други беспилотни летала за удари по живата сила, артилеријата, врските и логистичките точки на противникот.

Тоа не е единица што се праќа да пополни ровови. Се ангажира таму каде што треба брзо да се реагира на пробив, да се изведе противудар или да се спречи еден локален успех на противникот да прерасне во оперативен проблем. Појавата кај Доброполе затоа привлече внимание кај воените блогери – таа сама по себе кажува каква битка Киев очекува.

Што се случува на теренот

Институтот за проучување на војната забележал во текот на 5 и 6 септември повеќе руски инфилтрациски акции јужно и источно од Доброполе. Геолоцирани снимки покажуваат руски војници во Матјашево и на пристапите кон градот, додека руските извори тврдат дека нивните единици се обидуваат да продрат и од исток и од југоисток. Украинските сили истовремено изведуваат противудари врз групите што успеваат да се вовлечат зад првата линија.

Кон крајот на август руските единици го презеле и Рубежное, североисточно од Доброполе, со што борбите дополнително се приближиле кон градот и кон патот што го поврзува со Краматорск. Полскиот Центар за источни студии на почетокот на септември оценил дека руските сили стигнале до патот Доброполе – Краматорск и со тоа сериозно го отежнале украинското снабдување на градот, кое сега мора да оди по обиколни правци.

Доброполе не е само уште еден град

Значењето на овој правец е далеку поголемо од самиот град. Ако руските сили успеат да го заобиколат или да ги пресечат главните патишта зад него, притисокот се пренесува понатаму кон Дружковка, Краматорск и Славјанск – последните големи урбани центри во Доњецката област што остануваат под контрола на Киев.

Тактиката е препознатлива и не се потпира на фронтален јуриш. Русија со месеци истовремено притиска кон Покровск, Константиновка и просторот јужно од Дружковка, со удари по патишта, складишта и логистички јазли. Целта не е да се заземе град за еден ден, туку постепено да се стесни просторот за снабдување и украинската команда да биде принудена постојано да фрла нови резерви.

Фронтот не се крши само во Донбас

Тука е и вистинскиот проблем за Киев: резерви не се потребни само кај Доброполе. Руските сили истовремено продолжуваат со операции во Харковска, Сумска и Запорошка област, што ја принудува украинската команда да ги распоредува единиците по огромна линија на фронтот.

На купјанскиот правец руските групи се обидуваат да се зацврстат преку реката Оскол, но украинската страна и понатаму ги контролира двата града и изведува противнапади. На северот од Харковска област борбите продолжуваат кон Волчанск и кон границата, додека руските сили се обидуваат да формираат тампон-зона долж Белгородската област. Во Сумска област нападите се претежно од локален карактер – но токму нивното траење тера Киев да држи таму единици што инаку би оделе во Донбас.

Институтот за проучување на војната истовремено предупредува дека дел од руските продори се инфилтрација на мали групи, а не стабилно заземање на територија, и дека на одделни точки Украина успеала да ги потисне и да си ги врати позициите. Тоа е разликата што ретко влегува во насловите – меѓу тоа колку територија навистина сменила сопственик и колку изгледа дека сменила.