Куќата на Кристина Дверницка во долината на Лоара: полска аристократка, мурал со името на покојниот сопруг и кујна во полска керамика

Кристина Дверницка не сака минимализам. Не сака ни куќа што личи на старинарница. Нејзиниот дом во долината на Лоара, селска куќа од 18 век со делови што наводно потекнуваат уште од средниот век, е нешто трето: место каде што уметноста, занаетот и полскиот фолклор живеат под еден покрив, а секој предмет што е вишок – заминува. „Не е конвенционална“, вели таа за куќата. Тоа е најблагиот опис.

Аристократско потекло, социјалистичко детство

Дверницка потекнува од две полски семејства: Радзивил по мајка, Милевски по татко. Мајка ѝ, Кристина Радзивил-Милевска, е сликарка позната по смелата употреба на бои. Татко ѝ, Јан Милевски, бил историчар со голема дарба за цртање. Нејзина хероина е бабата по мајка, која за време на војната спасила многу Евреи и ја добила титулата Праведник меѓу народите. Нејзиното име е запишано во Јад Вашем во Ерусалим.

Пораснала во комунистичка Полска и детството го памети како едноставно, среќно и скромно. Бидејќи украсните предмети, платната и мебелот тешко се наоѓале, семејството многу работи правело само. Тој навик – да преправиш, да пренамениш, да искористиш повторно – вели, ѝ го обликувал целиот творечки поглед. Колку од нашите баби не ги шиеле завесите сами и не ги претворале теглите во вазни?

Од реставрација на таписерии до Париз

Кариерата ја почнала во одделот за реставрација на текстил во Кралскиот замок во Варшава, а осум години реставрирала таписерии во еден варшавски музеј. Во 1989 година, малку пред падот на Берлинскиот ѕид, работела со еден од основачите на „Солидарност“ на првите слободни избори во Полска. Во 1993 со партнер основала фирма за внатрешно уредување во Варшава и отворила продавница: мебел од железо и дрво по мерка, тапацирани парчиња во полски лен по узор на англиските и француските софи, полски стаклени вазни претворени во постаменти за ламби со абажури што ги сликала нејзината сестра.

Во 2004 година се преселила во Париз со сопругот Станислас и децата. За него тоа било враќање – Станислас во 1990 дошол во Полска од Франција. За неа и за децата, прв живот надвор од Полска. Денес работи како декораторка во Париз, соработува со Madame d’Ornano од Maisons Sisley, прави колажи и помага здруженија што им помагаат на луѓето што живеат на улица или во тешка сиромаштија. Животот „меѓу два различни света“ го смета за збогатување.

Куќа полна со семејни слики

Семејството во куќата на Лоара живее петнаесет години. Има пет големи спални соби и четири бањи, а во последниот дел се уредуваат шеста спална и уште две бањи. Дневната соба е местото за читање и разговор со семејството и пријателите. Таму се каминот и делата на мајка ѝ и на сестра ѝ, Елжбјета Радзивил, сликарка што прави рачно сликани абажури и работи со поетски мотиви, меѓу нив и пеперутки.

Најличниот детал е во дневната соба на децата, преуредена пред околу две години. Кристина и сестра ѝ рачно го насликале панорамскиот тапет на задниот ѕид, како изненадување за синовите и нивните пријатели. На муралот е нацртана куќа, а на нејзиниот покрив, покрај имињата на семејството, е напишано и името на покојниот сопруг. Не е споменик. Тоа е начин тој да остане дел од секојдневието.

Кујна во полска керамика

Во кујната поминува многу време готвејќи. На масата стои сервис за појадок од полска керамика, а сопругот дизајнирал порцелански сервис за вечера, произведен во фабрика во Кина. Трпезаријата има двојна улога: таму ги дочекува гостите на вечера, а кога нема гости, ја претвора во работилница за колажи и го распослува материјалот низ целата маса.

Кога времето дозволува, ручеците се во градината, а растенијата ги внесува внатре за градината и куќата да се стопат во едно. Има и мало катче за читање, скали што водат кон горниот кат и пеперутки како украс. Синовите Константен, Фердинан и Антоан смеат да додаваат свои детали, но целината ја чува таа. Секоја соба е различна, но куќата се држи заедно преку бојата и шарите.

Ли Радзивил и Џеки Кенеди

Семејната приказна има и американска страна. Дверницка е внука на Станислас Радзивил, брат на нејзиниот дедо и еден од сопрузите на Ли Радзивил. Со Ли се сретнала два пати, а блиска е со нејзината ќерка Тина, прва братучетка на мајка ѝ. Сестрата на Ли, Џеки Кенеди, ги ценела сликите на мајка ѝ и купила една непосредно пред смртта.

Наоколу има шума, птици и чист воздух, а и куче што бара прошетка. Куќата е топла, елегантна, жива и полна со изненадувања, како што ја опишува самата сопственичка. Лекцијата за секој што уредува дом, било да е замок или стан од 60 квадрати во Аеродром, важи подеднакво: не купувај за да пополниш простор. Чувај го она што има приказна – и фрли го она што е вишок.