Елизабета Втора собра над 200 чанти и со нив им даваше сигнали на своите луѓе: зошто младите принцези носат чанта иако не мораат

Елизабета Втора еднаш призна дека не се чувствува целосно облечена без чанта. Собра над 200 модели од фирмата Launer. Реченицата звучи безопасно сè додека не се сетиш дека таа беше жена опкружена со луѓе чија работа беше да носат сè што ѝ треба – и сепак, чантата беше во нејзината рака.

Не беше само за клучеви. Експерти за кралската куќа тврдат дека таа ја користела и за да комуницира со својот тим: префрлањето од една во друга рака среде разговор значело дека разговорот треба да заврши. Кодиран сигнал, изведен со реквизит што сите го гледаат, а никој не го чита.

Денес чантата повторно стана главен детал, но кај следната генерација. Амалија и Алексија од Холандија речиси не се појавуваат без неа. Ингрид од Норвешка не се одвои од својата колекција црни клачеви за време на комеморациите за нејзиниот дедо, кралот Харалд. А принцезата Леонор ја претвори својата чанта во најкоментираниот детал од првиот ден на факултет.

Тука е поентата што стилистката Анита Руис ја кажува најдиректно: значењето не е во тоа што мораат да ја носат, туку во тоа што не мораат. „Потрагата по независност и автономија на новите монархии на дваесет и првиот век“, вели таа. „Колку е значајно да вклучиш чанта кога зад тебе имаш тим што би можел да носи сè.“

Историски, ова е свртување. Од средината на седумнаесеттиот век благородничките воопшто не носеле видлива чанта – имале посебни џебови што се врзувале околу половината и се криеле под обемните здолништа. Кога облеката стана потесна во деветнаесеттиот век, тие џебови повеќе немаше каде да се сокријат и се појавија ретикулите, мали чанти што се носеле в рака или на зглоб. Бргу станаа модна обврска. Она што почна како скривалиште заврши како изложба.

Кај Леонор постои и втор слој. Како и кај кралицата Летиција со години, нејзините избори се претвораат во платформа за шпански фирми. Секојпат кога ќе понесе чанта изработена во Шпанија, изложеноста за брендот е огромна. Ова лето во Жирона носеше мека чанта-ќесе од галициската Heimat Atlantica, чија основачка Монсерат Алварес работи со занаетчиство поврзано со атлантскиот брег. „Знаевме дека ѝ се допаѓа марката, но беше изненадување“, изјави таа.

А има и трет слој, наједноставниот и највозбудливиот. Овие млади жени позајмуваат чанти од гардеробите на своите мајки. Амалија лани се појави на настан со бордо Chanel Classic Jumbo што ѝ припаѓа на кралицата Максима од 2019 година. Леонор, на отворањето на петнаесеттиот мандат во 2023, извади камел чанта со кратка рачка од Carolina Herrera што мајка ѝ ја носела порано. Ингрид Александра во 2022 го дополни еден од првите свои институционални настапи со бордо клач од Aspinal of London што е на Мете-Марит.

Значи истовремено сигнал за самостојност и позајмица од мајка. Тоа не е противречност – тоа е точно како функционира секое семејство каде облеката поминува од генерација на генерација. Разликата е само во тоа што кај нив секој таков потег го фотографираат триесет луѓе.