Перу од Лима до Амазонија: кружните тераси на Морај, Мачу Пикчу низ облаците и езерото Сандовал во џунглата

Шпанската актерка Марибел Верду, лицето од „Лавиринтот на Пан“ и „И твојата мајка исто така“, со години го одложувала Перу. „Беше нерешена задача. Отсекогаш го чувствував тој повик, но никогаш не го наоѓав вистинскиот момент“, раскажува таа. Моментот дошол кога една нова платформа за приватни патувања ѝ понудила да избере дестинација. Да бидеме јасни: ова е патување со покровител, па ентузијазмот треба да се чита со таа забелешка. Но маршрутата е вредна и без пропагандата – Лима, Светата долина, Мачу Пикчу, Куско и Амазонија во едно патување.

Лима: прво чинијата. Перуанската престолнина важи за една од гастрономските престолнини на светот, а Верду ја опишува како „хаотичен и елегантен“ спој на колонијална историја и врвна кујна. Ако треба да препорача едно јадење, тоа е ахи де гаљина – кремасто пилешко во сос од жолта перуанска пиперка ахи амарило, вкусот што, вели, го носи со себе од патувањето. Од рестораните ги издвојува El Mercado и 7 Restaurant.

Светата долина: Писак, Морај и солените базени во Марас. Најсилен впечаток ѝ оставил Морај, со неговите концентрични кругови од тераси што, вели, „изгледаат како од друг свет“. Во долината, раскажува, се чувствува врска со земјата што тешко се објаснува со зборови.

Мачу Пикчу низ облаците. „Колку и да си видел фотографии, ништо не те подготвува за моментот кога првпат го гледаш меѓу облаците“, вели Верду. Првото нешто што ѝ доаѓа на ум кога се сеќава на патувањето е виножитото што се појавило над планините токму тогаш. „Се чувствуваш мала и истовремено дел од нешто огромно.“

Куско: изгуби се намерно. Нејзиниот совет за Куско е едноставен: шетај без цел низ населбата Сан Блас, влегувај во работилниците на занаетчиите и заврши седејќи на Плаза де Армас, гледајќи како поминува животот. Градот го опишува како место каде инканските камени ѕидови и колонијалната уметност стојат еден до друг, „срцето што чука на Андите“.

Амазонија: од планина во џунгла. Последната етапа ја однела во дождовната шума кај Пуерто Малдонадо и на излет по езерото Сандовал. Преминот од надморската височина на Андите во густата џунгла го нарекува „апсолутен удар за сетилата“ – мешавина од ранливост и восхит пред нешто неукротено.

Верду патувала со сопругот Педро Лараняга и пријатели, а од Перу, вели, се вратила со една поука: „Таму сè има друг ритам, поповрзан со природата и со суштинското. Се враќам со чувство дека понекогаш брзаме премногу и го пропуштаме она што навистина е важно.“ Звучи како реченица од рекламна брошура, и делумно е токму тоа. Но кој некогаш стоел над облаците на некој планински врв знае дека во неа има и вистина.

Перу не е патување за еден продолжен викенд: тоа е долг лет, висока надморска височина и потоа влажна џунгла, сè во неколку дена. Колкумина од нас би ја платиле таа цена за едно утро меѓу облаците над Мачу Пикчу?