Alba Diaz publikoi një video ku thotë se gjatë verës shtoi gjashtë kilogramë dhe se i vjen rëndë të hyjë në palestër. „Më merren mendtë kur duhet të shkoj në palestër“, thotë ajo. Nuk është kjo deklaratë e dikujt që rastësisht kaloi pranë një kamere - ajo është vajza e dizajneres Viki Martin Berokal dhe e matadorit Manuel Diaz, dhe tërë jetën e jeton para objektivit.

Fjalia që thotë më së shumti nuk është ajo për kilogramët. Është kjo: „Do të shohin se jam shëndoshur gjashtë kilogramë, se do të më vëzhgojnë.“ Pra frika nuk është nga pasqyra, por nga publiku. Kjo është pika ku puna e influencerit pushon së qeni punë dhe bëhet marrëveshje ku trupi është produkt, ndërsa komentet nën publikim janë raport tremujor.

Ajo që përshkruan për verën tingëllon e njohur për këdo që ndonjëherë është kthyer nga pushimi me ndjesinë se diçka nuk e ka mbaruar. „Kënaqëm shumë, duam të jemi më të pranishëm. Unë isha shumë e lumtur me shokët dhe familjen, e njëkohësisht kjo më shkaktoi ankth.“ Lumturi dhe ankth në të njëjtën fjali, pa kundërshti. Kush nga ne nuk e njeh këtë?

Industria që e paguan Alba Diazin është e njëjta që e prodhon frikën nga e cila ajo tani mbrohet. Fillimisht të shet një pamje trupi, pastaj të shet abonim palestre për ta arritur, e në fund të shet përmbajtje për pranimin e vetes kur të dorëzohesh. Tre produkte, një klient, e njëjta arkë.

Përfundimi i saj është më i mprehtë se gjithçka e mëparshme: „I vetmi person të cilit i detyrohesh shpjegim je ti vetë.“ Kjo shkruhet lehtë në përshkrimin e një publikimi, e jetohet vështirë kur të ardhurat e tua varen nga sa njerëz shohin. Nëse ajo vërtet e beson këtë, do të shihet nga ajo që do të publikojë pas tre muajsh.

Megjithatë, vlen që dikush nga ajo anë e ekranit e thotë këtë me zë. Rrjetet sociale ballkanike kanë ekonomi identike me ato spanjolle - vetëm buxhetet janë më të vogla, ndërsa presioni është i njëjti. Gjashtë kilogramë nuk janë lajm. Fakti që gjashtë kilogramë mjaftojnë për të qenë lajm, ky është lajmi.