Fridrih Niçe e shkroi këtë fjali para më shumë se njëqind vjetësh dhe ende askush nuk e ka tejkaluar: „Nuk është mungesa e dashurisë, por mungesa e miqësisë ajo që i bën martesat të palumtura.“ Filozofi gjerman, autori i „Kështu foli Zarathustra“ dhe „Përtej së mirës dhe së keqes“, nuk shkruante udhërrëfyes për lidhjet. Pikërisht prandaj kjo fjali dhemb më shumë se çdo udhërrëfyes.

Psikologia Lara Fereiro e shpjegon këtë me një formulim që e njeh kushdo që ka qenë gjatë në një lidhje: „Mund të ekzistojë dashuri, e prapëseprapë të ketë distancë, vetmi, moskuptim ose zemërim.“ Dy njerëz duhen, jetojnë nën një çati, dhe ndihen vetëm. Ky nuk është paradoks - ky është diagnoza më e shpeshtë.

Miqësia në një lidhje, sipas saj, nuk është përkëdhelje. Ajo është besim, e qeshur e përbashkët, mbështetje dhe ndjesia se „tjetri është në anën tënde“. Vëreni sa pak nga kjo ka lidhje me romantikën. Asnjë nga këta katër elemente nuk kërkon qirinj, darkë apo përvjetor.

Fereiro emërton tri gjëra që vdesin të parat. E para është afërsia emocionale - çasti kur pushon së foluri sinqerisht sepse ke frikë se do të tallesh ose do të gjykohesh. E dyta është kureshtja: pas disa vjetësh je i bindur se e njeh plotësisht njeriun pranë vetes, ndërsa njerëzit ndryshojnë vazhdimisht. E treta është admirimi - ajo që dikur të dukej më e bukura te dikush bëhet e padukshme, ndërsa kritika ia zë vendin.

Ka edhe një lajm të mirë në gjithë këtë. Grindjet nuk janë shenjë se lidhja po shkatërrohet. Ajo që vendos është si silleni derisa grindeni dhe çfarë bëni pastaj. Lidhja nuk matet me numrin e ditëve të mira, por me atë sa shpejt riparohet pas një dite të keqe.

Përgjigjja e Fereiros në fund është zhgënjyeshëm e thjeshtë dhe pikërisht prandaj e besueshme: gjeste të vogla të përditshme. Të pyesësh si i shkoi dita. Të thuash faleminderit. Të kaloni kohë bashkë pa telefon në tryezë. Asgjë nga kjo nuk kushton para, asgjë nga kjo nuk publikohet, dhe pikërisht prandaj harrohet më lehtë.