Dokumentari The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist hapi Sundance në janar dhe që atëherë nuk ndalon të flitet për të. Regjisorë me Oskar, biseda me hulumtuesit kryesorë të inteligjencës artificiale, dhe një pyetje që askush nuk di ta përgjigjet bindshëm: a po krijojmë teknologji që mund të na tejkalojë - dhe a kemi fare plan për atë moment?

Shifrat janë të ftohta. Rreth 20,000 njerëz në mbarë botën po zhvillojnë aktivisht AI. Më pak se 200 punojnë për sigurinë e saj. Nuk është gabim matematikor - ky është zgjedhje e vetëdijshme e industrisë që i njeh rreziqet, por i nënvlerëson. Një hulumtues në dokumentar deklaroi se kolegët nuk presin që fëmijët e tyre të arrijnë shkollën e mesme nëse zhvillimi vazhdon me ritmin aktual pa rregullore.

Nga ana tjetër qëndrojnë optimistët: AI do të zgjidhë ndryshimet klimatike, do të mposhtë sëmundjet, do të krijojë bollëk për të gjithë. Të dy kampe flasin me siguri të barabartë, për rezultate të kundërta. Dokumentari nuk ofron gjykim - i lë të dyja palët të flasin ndërkohë që shikuesi kupton se as njërit as tjetrit nuk e di vërtet.

Konkurrenca gjeopolitike është pjesë e problemit. Gara mes SHBA-së dhe Kinës do të thotë se asnjë palë nuk mund të ngadalësohet pa humbur pozicion. Rregullimi për AGI - inteligjencën artificiale të përgjithshme - është minimal krahasuar me atë që rregullon produktet e përditshme. Për të miratuar ligj për ilaç të ri nevojiten vite provash klinike. Për të lëshuar sistem AI që mëson vetë - jo.

Në Ballkan, inteligjenca artificiale prek jetën e përditshme nëpërmjet automatizimit të vendeve të punës dhe dezinformacionit, por nuk e kemi bisedën rregullatore. Evropa miratoi rregulloren e AI - por zbatimi vonohet, dhe teknologjia nuk pret. Dokumentari pyet: a do të reagojmë kur të jetë tepër vonë, apo do të bëjmë përjashtim për njëherë?