The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist belgeseli Ocak'ta Sundance'i açtı ve o günden bu yana konuşulmaktan durmuyor. Oscar ödüllü yönetmenler, önde gelen yapay zeka araştırmacılarıyla söyleşiler ve kimsenin ikna edici biçimde yanıtlayamadığı tek soru: bizi aşabilecek bir teknoloji mi yaratıyoruz - ve o an için planımız var mı?

Rakamlar soğuk. Dünya genelinde yaklaşık 20.000 kişi aktif olarak yapay zeka geliştiriyor. 200'den azı güvenliği üzerinde çalışıyor. Bu matematiksel bir hata değil - riskleri bilen ama küçümseyen bir sektörün bilinçli seçimi. Belgedeki bir araştırmacı, mevcut hızla ve düzenleme olmadan gelişme sürdürürse meslektaşlarının çocuklarının liseye ulaşmayı beklemediğini söyledi.

Öte yanda iyimserler var: yapay zeka iklim değişikliğini çözecek, hastalıkları yenecek, herkese bolluk yaratacak. Her iki kamp da eşit özgüvenle zıt sonuçlar hakkında konuşuyor. Belgesel karar sunmuyor - her iki tarafı konuşturuyor ve izleyici ne birinin ne de diğerinin gerçekten bilmediğini anlıyor.

Jeopolitik rekabet sorunun parçası. ABD ile Çin arasındaki yarış, hiçbir tarafın pozisyon kaybetmeden yavaşlayamayacağı anlamına geliyor. AGI - yapay genel zeka - düzenlemesi, gündelik ürünleri yönetene kıyasla minimal. Yeni bir ilaç için yasa çıkarmak yıllar boyu klinik deney gerektiriyor. Kendi kendine öğrenen bir yapay zeka sistemi yayınlamak için - hayır.

Balkanlarda yapay zeka, iş otomasyonu ve dezenformasyon yoluyla gündelik yaşama dokunuyor, ama düzenleyici tartışmamız yok. Avrupa bir Yapay Zeka Yasası çıkardı - ama uygulama gecikiyor ve teknoloji beklemez. Belgesel soruyor: çok geç olduğunda mı tepki vereceğiz, yoksa bir kez istisna mı yapacağız?