Presidentja Gordana Siljanovska-Davkova i ka zvogëluar dënimin 71-vjeçares Shefije Jakupi nga fshati Zajaz i Kërçovës për një vit e gjashtë muaj. Nuk është lirim - është falje e pjesshme, shkurtim i pjesës së pavuajtur. Jakupi ka kaluar rreth shtatëmbëdhjetë vjet e gjysmë nga dënimi njëzetvjeçar për vrasjen e bashkëshortit të saj.

Rasti është nga ato që publiku makedon i mban mend për brutalitetin e kryerjes. Vrasja ndodhi në dhjetor të 2007-ës në Dyseldorf, pas tridhjetë e katër vjetësh martese. Trupi nuk u gjet kurrë. Jakupi më vonë u kthye në Kërçovë, dhe u lokalizua në spitalin psikiatrik në Demir Hisar.

Në mbrojtjen e saj qëndron një pretendim që në sallat e gjyqit makedone dëgjohet më shpesh nga sa e pranon statistika: se ishte maltretuar me vite, se ishte mbyllur me kyç. Një pretendim i tillë nuk e fshin krimin dhe nuk e shndërron në diçka tjetër. Por, shtron pyetjen që në 2007-ën nuk e shtroi askush në kohë - ku ishin institucionet në ato tridhjetë e katër vjet?

Falja si institucion i heshtur

Falja presidenciale është autorizim kushtetues dhe nuk kërkon arsyetim për publikun. Pikërisht për këtë çdo falje hap të njëjtën zbrazëti: qytetari mëson se dënimi është shkurtuar, por nuk mëson pse ky dënim dhe jo një tjetër. A ishin vendimtare vitet, gjendja shëndetësore, shtatëmbëdhjetë vjet e gjysmë të kaluara pas hekurash, apo rrethanat që paraprinë veprën?

Në një dënim njëzetvjeçar, shkurtimi prej tetëmbëdhjetë muajsh nuk është hap dramatik - është korrigjim i fin në fund të një periudhe të gjatë. Por heshtja rreth kritereve është ajo që bën edhe një vendim të vogël të dukesh arbitrar. Kur institucioni nuk shpjegon si mendon, publiku e mbush vetë me supozime.

Shefije Jakupi do të dalë një vit e gjysmë më parë. Pyetja që mbetet nuk është a e meritoi, por a do të mësojë ndonjëherë kushdo sipas cilës masë është matur.