Cumhurbaşkanı Gordana Siljanovska-Davkova, Kırçova'nın Zayas köyünden 71 yaşındaki Şefije Yakupi'nin cezasını bir yıl altı ay azalttı. Bu bir tahliye değil - kısmi af, yani çekilmemiş kısmın kısaltılması. Yakupi, eşini öldürmekten aldığı yirmi yıllık cezanın yaklaşık on yedi buçuk yılını çoktan geçirdi.

Dava, Makedon kamuoyunun işleniş biçiminin vahşetiyle hatırladığı davalardan. Cinayet, otuz dört yıllık evliliğin ardından Aralık 2007'de Düsseldorf'ta işlendi. Ceset hiç bulunamadı. Yakupi daha sonra Kırçova'ya döndü ve Demir Hisar'daki psikiyatri hastanesinde tespit edildi.

Savunmasının dayanağı, Makedon mahkeme salonlarında istatistiğin kabul ettiğinden daha sık duyulan bir iddia: yıllarca kötü muamele gördüğü, kilit altında tutulduğu. Böyle bir iddia suçu silmez ve onu başka bir şeye dönüştürmez. Ama 2007'de kimsenin zamanında sormadığı soruyu ortaya koyar - o otuz dört yıl boyunca kurumlar neredeydi?

Sessiz bir kurum olarak af

Cumhurbaşkanlığı affı anayasal bir yetkidir ve kamuoyuna gerekçe sunmayı gerektirmez. Tam bu yüzden her af aynı boşluğu açar: yurttaş cezanın kısaldığını öğrenir, ama neden bu ceza da başkası değil, onu öğrenmez. Belirleyici olan yaş mıydı, sağlık durumu mu, parmaklıklar ardında geçen on yedi buçuk yıl mı, yoksa suçtan önceki koşullar mı?

Yirmi yıllık bir cezada on sekiz ay dramatik bir hamle değil - uzun bir dönemin sonunda ince bir düzeltme. Ama ölçütlerin etrafındaki sessizlik, küçük bir kararı bile keyfî gösteren şey. Bir kurum nasıl düşündüğünü açıklamadığında, kamuoyu boşluğu kendi varsayımlarıyla doldurur.

Şefije Yakupi bir buçuk yıl önce çıkacak. Geriye kalan soru, bunu hak edip etmediği değil; hangi ölçüyle biçildiğini birinin hiç öğrenip öğrenmeyeceği.