Shefi i ri i organit më të lartë të sigurisë në Iran, Mohsen Rezai, u dërgoi paralajmërim shteteve fqinje: nëse i bashkohen presionit ekonomik amerikan ndaj Teheranit, do të trajtohen si armiq. „Ato vende do të konsiderohen armiq dhe do t'ua sulmojmë interesat“, deklaroi ai.

Deri tani, pohon Rezai, Irani ka goditur vetëm baza ushtarake. „Ende nuk kemi sulmuar asnjë interes ekonomik amerikan“, tha ai, por shtoi se kjo mund të ndryshojë - të radhës mund të jenë kompanitë tregtare dhe naftësjellëse amerikane pranë Iranit. Ai njoftoi gjithashtu se Irani mund t'i godasë rrugët tregtare të naftës jashtë Gjirit Persik.

Kur kërcënimi bëhet tarifë

Detaji më i pazakontë në deklaratë nuk është kërcënimi, por ajo që erdhi pas tij: Rezai konfirmoi se po zhvillohen bisedime me Omanin për menaxhimin e ngushticës dhe njoftoi arkëtim taksash për kalimin. Ky është ndryshim zhanri - nga retorika luftarake te rampa e pagesës. Kush do ta paguajë atë taksë dhe si do të llogaritet, mbetet e pasqaruar.

Nga ana tjetër, presidenti amerikan Donald Tramp po udhëheq një fushatë për izolimin ekonomik të Iranit, me kërcënime për „pasoja të mëdha ekonomike“ për çdo shtet që i ndihmon Teheranit. Trampi disa herë ka sugjeruar se Ngushtica e Hormuzit mund të shpallet territor amerikan: „Ne e kontrollojmë përmes bllokadës dhe më pëlqen ideja ta shpallim territor.“

Fqinjët tashmë po përcaktohen

Retorika tashmë ka pasoja. Emiratet e Bashkuara Arabe njoftuan se i ndërpresin të gjitha transaksionet tregtare dhe financiare me Iranin. Uashingtoni zbaton operacione të quajtura „Zemërimi ekonomik“ - sanksione të targetuara dhe bllokadë detare për ta kufizuar eksportin iranian të naftës.

Nëpër Ngushticën e Hormuzit kalon një pjesë e konsiderueshme e naftës botërore, dhe çdo tendosje aty ndihet në çmimet shumë më larg se Gjiri. Ballkani e di këtë - nuk ka fusha të veta nafte, kurse ka ekspozim të plotë ndaj çdo vendimi të marrë në Teheran ose Uashington. Dallimi është se këtu askush nuk na pyet para se vendimi të merret.