Sanksionet më të ashpra në histori: Uashingtoni kërkon nga bota të zgjedhë anën, kurse porosia e vërtetë është për Pekinin

Kur ministri i financave i ekonomisë më të madhe në botë thotë se vijnë „sanksionet më të ashpra në histori”, kjo nuk është kërcënim. Është orar. Skot Besent e tha këtë para kamerave, paralajmëroi një konferencë për shtyp të hënën me masat konkrete dhe shtoi një fjali që nuk lë hapësirë për interpretim: „Ose jeni me ne ose jeni kundër nesh.”

Formula nuk është e re. E dëgjuam edhe në vitin 2001, dhe ajo fjali atëherë e ndau tërë botën në dy kampe brenda pak muajsh. Dallimi është se tani nuk kërkohet ushtri, por nënshkrim - kush do të ndalojë blerjen e naftës iraniane dhe kush jo.

Besenti përshkruan një qasje të dyfishtë: bllokadë plus një regjim sanksionesh më i ashpër se çdo gjë që Teherani ka duruar deri tani. Qëllimi, siç njoftoi, është destabilizimi i regjimit iranian - kurse presioni ekonomik, pretendon ai, duhet ta ulë nevojën për një operacion të madh ushtarak. Me fjalë të tjera: uria punon më shpejt se bombat dhe nuk kërkon arkivole në aeroport.

Kina është adresuesi i vërtetë

Pjesa më interesante nuk ka të bëjë me Iranin. I pyetur për lidhjet afariste kineze me Teheranin, Besenti tha se bisedat private do të ishin më efikase, dhe menjëherë përmendi shifrën që shpjegon gjithçka: Kina merr 50 për qind të energjisë së saj nga rajoni i Gjirit Persik. Kjo nuk është vërejtje, është kujtesë se kush e mban kë për fyti.

Sepse sanksionet pa Pekinin janë një fletë letre. Irani prej gati gjysmë shekulli jeton nën ndonjë formë kufizimesh ekonomike - pandërprerë, që nga viti 1979 dhe Revolucioni Islamik. Nëse dyzet e shtatë vjet sanksione nuk e rrëzuan regjimin, çfarë pritet saktësisht të bëjë i dyzet e teti?

Përgjigjja është se këtë radhë objektivi nuk është Irani vetëm, por të gjithë ata që tregtojnë me të. „Ose jeni me ne ose jeni kundër nesh” nuk i drejtohet Teheranit - Teherani prej kohësh është në anën tjetër. I drejtohet të gjithë të tjerëve, përfshirë ata që nuk kanë asnjë dëshirë të zgjedhin anë.

Kurse Ballkani këtë fjali e di përmendsh. Sa herë që të mëdhenjtë grinden, të vegjlit marrin një pyetësor dhe një afat përgjigjeje. Pyetja nuk është nëse jemi për apo kundër - pyetja është pse vendimin sërish e merr dikush tjetër.