Natën mes së premtes dhe së shtunës Kievi e kaloi ashtu siç e kalon prej tre vitesh - në bodrum, me telefonin në dorë dhe me një tingull që nuk harrohet. Raketat balistike goditën në së paku katër valë të ndara. Jo një goditje, jo befasi në një çast, por katër herë radhazi qyteti të mendojë se mbaroi, dhe katër herë të kuptojë se nuk mbaroi.

Zjarre shpërthyen në disa lokacione. U dogj në komplekse depozitash në vetë kryeqytetin dhe në Vishnevë, një qytezë në perëndim të Kievit. Mbi pjesët e goditura u ngrit tym i dendur i zi që shihej nga skaji i kundërt i qytetit, ndërsa ekipet e shpëtimit ende luftonin me flakët kur tashmë ishte gdhirë. Kryetari Vitalij Kliçko konfirmoi se operacionet janë në rrjedhë. Sipas të dhënave të para ukrainase, u vranë së paku tre njerëz, ndërsa më shumë janë të plagosur.

Burime ruse pretendojnë se goditjet mbi Vishnevë u kryen me raketa të kompleksit operativo-taktik „Iskander" dhe se objektivat ishin objekte me destinim ushtarak. Një pjesë e depozitave të goditura, sërish sipas kanaleve ruse, i shfrytëzonin forcat e armatosura ukrainase. Asnjë nga ato pretendime nuk ka konfirmim zyrtar. Ka tym, ka të vdekur dhe ka dy palë që rrëfejnë dy net të ndryshme.

Këtu vlen të ndalemi. Çdo sulm i tillë vjen me të njëjtën strukturë: goditja, pastaj menjëherë shpjegimi pse goditja ishte legjitime. Depoja do të thotë logjistikë, logjistika do të thotë ushtri, ushtria do të thotë objektiv i lejuar. Formulimi është i pastër, gati administrativ - dhe pikërisht prandaj duhet lexuar me kujdes. Kur një natë vret tre civilë në lagje banimi, pohimi se gjithçka e goditur ishte ushtarake nuk është fakt, por palë në debat.

Ka edhe një detaj tjetër që kalon lehtë pa u vënë re. Goditjet nuk ishin një valë, por katër. Kjo nuk është hollësi teknike. Vala e parë i shtyn njerëzit në strehimore, ato që vijnë i kapin shpëtimtarët, zjarrfikësit dhe ata që dolën të shohin çfarë digjej. Kush e mendon një dinamikë të tillë e di saktësisht çfarë bën me të.

Dhe ndërsa Kievi numëron, Evropa debaton për afatet e samitit të radhës. Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh - biseda të gjata për luftën e dikujt tjetër, ndërsa ajo luftë çdo mëngjes ia shkruan vetes statistikën pa pritur përfundime. Pyetja nuk është a ka negociata. Pyetja është sa net të tilla do të kalojnë derisa ato negociata të gjejnë një datë.