Ноќта меѓу петокот и саботата Киев ја помина онака како што ја поминува веќе трета година – во подрум, со телефон в рака и со звук што не се заборава. Балистичките ракети удирале во најмалку четири одделни бранови. Не еден удар, не изненадување во еден миг, туку четири пати заредум градот да мисли дека завршило, и четири пати да разбере дека не завршило.

Пожари избувнале на повеќе локации. Горело во складишни комплекси во самата престолнина и во Вишнево, градче западно од Киев. Над погодените делови се кренал густ црн чад што се гледал од спротивниот крај на градот, а спасувачките екипи сè уште се бореле со огнот кога веќе се раздени. Градоначалникот Виталиј Кличко потврди дека операциите се во тек. Според првите украински податоци, загинале најмалку тројца луѓе, а повеќе се повредени.

Руски извори тврдат дека ударите врз Вишнево биле изведени со ракети од оперативно-тактичкиот комплекс „Искандер” и дека мета биле објекти со воена намена. Дел од погодените складишта, повторно според руски канали, ги користеле украинските вооружени сили. Ниту едно од тие тврдења нема официјална потврда. Има чад, има мртви и има две страни што раскажуваат две различни ноќи.

Тука вреди да се застане. Секој ваков напад доаѓа со истата структура: удар, потоа веднаш објаснување зошто ударот бил легитимен. Складиште значи логистика, логистика значи војска, војска значи дозволена цел. Формулацијата е чиста, речиси административна – и токму затоа треба да се чита внимателно. Кога една ноќ убива тројца цивили во станбени реони, тврдењето дека сето погодено било воено не е факт, туку страна во расправата.

Има и друг детал што лесно се провлекува. Ударите не биле еден бран, туку четири. Тоа не е техничка ситница. Првиот бран ги тера луѓето во засолништата, следните ги фаќаат спасувачите, пожарникарите и оние што излегле да проверат што горело. Кој ја смислува таквата динамика знае точно што прави со неа.

И додека Киев брои, Европа расправа за роковите на следниот самит. Балканот ја знае оваа сцена напамет – долги разговори за нечија туѓа војна, додека таа војна секое утро си ја пишува својата статистика без да чека заклучоци. Прашањето не е дали има преговори. Прашањето е колку уште вакви ноќи ќе поминат додека тие преговори најдат термин.