Kur revista britanike, italiane, japoneze dhe amerikane fillojnë njëkohësisht të analizojnë si vishet një princeshë njëzetvjeçare, kjo nuk është më modë - është diplomaci me këpucë.

Britaniku „Tatler” e përshkruan Leonorin si një nga personalitetet mbretërore evropiane me projeksionin më të madh në botën e modës dhe me shije të hollë, duke vënë re ekuilibrin mes moshës së saj dhe detyrimit institucional: një princeshë që vishet sipas rolit, pa e humbur natyrshmërinë e njëzet viteve të veta. Revista mban një kronologji të stilit të saj - nga fustanet e shkurtra me valë dhe espadrilet në vitet e para, te gjatësitë midi dhe kompletet me fund tvidi, deri te copat e sotme që i përshtat vetë.

Italiani „Vaniti Fer” e emërton linjën e trashëgimisë në stil: mbretëresha Leticia i përcolli shijen për thjeshtësi, refuzimin ndaj aksesorëve të bujshëm dhe prirjen drejt markave vendore e të përballueshme. Ky është një vërejtje që vlen më shumë se çdo fotografi - në një kohë kur oborret e tjera evropiane i mbushin faqet e para me shtëpi luksi, oborri spanjoll me vetëdije zgjedh drejtimin e kundërt.

Japonezi „Njusuik” shkon një hap më tej dhe thotë se bëhet fjalë për një lidhje autentike stilistike që kalon nga nëna te vajzat, por me një vërejtje të rëndësishme: vajzat nuk kopjojnë fjalë për fjalë, por riinterpretojnë sipas personalitetit dhe proporcioneve të veta, ndërsa Leonori zgjedh një pamje më klasike dhe më të rafinuar.

Detajin më konkret e jep amerikani „Mari Kler”. Në pritjen në Sarsuela pas fitores së Spanjës në Kupën e Botës, Leonori u shfaq me atlete - modeli Puma Speedcat OG në ngjyrë rozë pastel. Revista vuri re se familja mbretërore spanjolle tradicionalisht i kundërvihet një këpuce të tillë, ndërsa toni i zbehtë funksionoi si një version më argëtues i ngjyrës klasike fildish. Shtypi italian e veçon të njëjtën gjë si dallimin e saj kryesor ndaj princeshave të tjera të brezit të saj - Amalia e Holandës ose Elizabeta e Belgjikës mbajnë taka të larta, Leonori zgjedh takë të arsyeshme ose të gjerë, madje edhe këpucë të ulëta meri-xhejn.

Ajo që e gjithë kjo në të vërtetë tregon nuk ka të bëjë me veshjen. Çdo zgjedhje e një përfaqësueseje të një institucioni është mesazh, ndërsa zgjedhja „e rehatshme dhe vendore” është mesazh se distanca nuk është përparësi. Nëse një llogaritje e tillë është e sinqertë apo e punuar mirë është pyetje tjetër - por fakti që katër vende të ndryshme lexojnë të njëjtën gjë do të thotë se funksionon.