Opozitarja LSDM këtë javë njoftoi sulme të reja ndaj Venko Filipçes. Manasievski nga VMRO-DPMNE-ja në pushtet deklaroi: „Nuk ekziston kërkesë bullgare që Venko Filipçe nuk do ta plotësonte për të ardhur në pushtet”. Fjalia është e ashpër, akuzat të rënda, dhe konteksti - tipik për gjendjen aktuale politike në Maqedoni, ku çdo çështje e brendshme menjëherë mbështillet rreth marrëdhënieve me Bullgarinë.

Manasievski, siç është standard në njoftime të tilla, nuk ofroi prova konkrete se cilat kërkesa bullgare ka qenë gati t'i plotësonte Filipçe. Është retorikë politike që i referohet perceptimit më të gjerë se LSDM-ja është më e gatshme për kompromis me Sofjen sesa VMRO-DPMNE-ja. A është kjo historikisht e saktë, zgjedhje taktike apo marketing i pastër - është pyetje tjetër.

Njëkohësisht, debati për ndryshimet kushtetuese është rihapur. LSDM-ja këmbëngul: pa ndryshime kushtetuese, pa njohjen e pakicave në Kushtetutë - duke përfshirë bullgarët, por edhe serbët, kroatët, romët, boshnjakët, turqit dhe shqiptarët - nuk ka përparim drejt BE-së. Timço Mucunski, ministri i Punëve të Jashtme, dërgoi një notë diplomatike në ambasadën bullgare në Shkup pas mosmarrëveshjeve terminologjike me kolegen bullgare Çamova.

Manasievski pretendon se LSDM-ja qëndron në 3 për qind në renditjet pikërisht për shkak të kësaj politike. Shifra është e diskutueshme, por tendenca e përgjithshme është e qartë - partia ka problem me perceptimin publik, sidomos pas një mandati në të cilin u detyrua të pranonte kompromiset më të komplikuara për Maqedoninë në shekullin e fundit.

Pyetja që asnjëra nga të dyja partitë nuk dëshiron ta vendosë me zë në tavolinë: nëse integrimi në BE kërkon ndryshime kushtetuese, dhe ato ndryshime kushtetuese janë politikisht të papranueshme për një pjesë të publikut, çfarë vjen pas? A do të mbetemi për njëzet vitet e ardhshme në të njëjtin pozicion - te dera, pa hyrë, me një listë ndryshimesh që çdo qeveri i refuzon në mënyrën e vet?

Maqedonasit kanë pritur tashmë 21 vjet për BE-në. Çdo qeveri ia kalon përgjegjësinë tjetrës. Dhe çdo opozitë, kur hyn në opozitë, ofron zgjidhje gjithnjë e më të arritshme se ato që dikur i kritikonte. Ky është cikli politik i shtetit tonë - dhe nuk ka rrugëdalje të qartë.