Më 2 tetor Stortingu norvegjez hap seancën e vet të 171-të, dhe kjo do të jetë hera e parë që Mete-Marit të dalë para deputetëve si mbretëreshë. Deri atëherë ajo ishte princeshë-bashkëshorte, titull që jep shumë hapësirë dhe pak detyrime. Tani hapësirë nuk ka.

Me të në sallë do të jenë mbreti Hokon i Tetë dhe trashëgimtarja e fronit Ingrid Aleksandra. Të tre së bashku janë e gjithë brezi i ri i kurorës skandinave në një vend - një dinasti që brenda pak muajsh kaloi nga një funeral te hapja e parlamentit. Mbretëresha Sonja, e cila me dekada e mbajti pikërisht atë rol, këtë herë nuk do të jetë.

A është e sigurt prania e saj? Jo. Mete-Marit ka fibrozë mushkërie dhe një mushkëri të transplantuar, ndërsa pallati thotë hapur se orari i saj bëhet me rezervë - detyrimet mund të bien në momentin e fundit. Kur Hokoni bëri betimin si mbret, ajo nuk ishte aty. Vajza e saj Ingrid Aleksandra ishte.

Ky është detaji që vlen të mbahet. Monarkia norvegjeze me vite ndërton një pamje normaliteti - një familje mbretërore që ngas biçikletë, që i dërgon fëmijët në shkolla të zakonshme, që flet për shëndetin mendor. E pastaj vjen një sëmundje që nuk pyet për protokoll, dhe institucioni duhet të mësojë të funksionojë me mungesën si mundësi, jo si skandal.

Në këtë ka diçka që institucionet ballkanike rrallë e zotërojnë. Te ne mungesa zakonisht fshihet, quhet „vizitë pune“ ose nuk shpjegohet fare. Norvegjezët thjesht thonë se njeriu është i sëmurë dhe se mund të mos vijë.

Hapja e Stortingut është ceremoni - mbreti lexon një fjalim që nuk e ka shkruar ai, parlamenti dëgjon, asgjë nuk vendoset aty. Por pikërisht prandaj funksioni është i rëndësishëm. Monarkia në Norvegji nuk sjell ligje; ajo sjell vazhdimësi. Ndërsa vazhdimësia këtë herë do të matet sipas asaj nëse një grua me mushkëri të transplantuar do të mund ta përballojë një ditë solemne.