Në poliklinikën „Bukuresht“ në Karposh të Shkupit, në mes të orarit të punës, ndërsa ekzaminonte pacientet, gjinekologu Dejan Ognenoviq u sulmua në ordinancën e tij. Dokumentacioni mjekësor tregon thyerje të rruazës së dytë të qafës. Disa orë më vonë filloi të kishte probleme me lëvizjen dhe me ndjesinë në duar dhe në nofull.

Sulmi ndodhi më 16 shtator. Sipas dëshmisë së mjekut, një person mashkull hyri në ordinancë, fillimisht i drejtoi kërcënime verbale, e pastaj e goditi në zonën e qafës. Rasti u raportua në polici po atë ditë.

Ajo që e largon këtë histori nga një incident i zakonshëm është ajo që i parapriu. Disa ditë para sulmit fizik, dy gra të veshura me përparëse të bardha mjekësore hynë dhe ngjitën shirit të zi mbi kamerat e videombikëqyrjes në ordinancë. Më parë ishte prerë edhe kablloja e internetit. Kamerat, megjithatë, vazhduan të regjistronin në mënyrë të pavarur - dhe regjistruan pikërisht ato dy gra.

Motivi që e thekson mjeku

Ognenoviq pretendon se sulmi nuk ishte i izoluar. Para tij kishte marrë kërcënime, mes tyre edhe paralajmërime që të mos „vjedhë paciente“ nga një mjek tjetër. Familja flet hapur për rivalitetin rreth ordinancave si motiv të mundshëm. Ordinancën e ka marrë me koncesion para dy vjet e gjysmë.

A do të qëndrojë pretendimi për konkurrencën? Kjo është punë e hetimit. Por për të arritur te ndonjë përgjigje, hetimi së pari duhet të zhvillohet. Ndërsa deri tani nga MPB u përgjigjën me një fjali: se një 56-vjeçar raportoi sulm fizik në një institucion shëndetësor dhe se po merren masa. Asnjë fjalë për atë nëse dikush është ndaluar, çfarë treguan pamjet, ose çfarë u bë në ditët mes kabllos së prerë dhe rruazës së thyer.

Kjo nuk është periferi e largët. Kjo është një poliklinikë publike në Karposh, në qendër të kryeqytetit, me videombikëqyrje që ka regjistruar përgatitjen e sulmit. Nëse një rast i tillë trajtohet me një komunikatë prej një fjalie, çfarë mbetet për dikë që nuk ka pamje, nuk ka dokumentacion mjekësor dhe nuk ka familje të gatshme të flasë publikisht?

Familja tani kërkon përgjigje publike nga institucionet: çfarë është ndërmarrë dhe çfarë planifikojnë të bëjnë për sigurinë. Mjeku thotë se frikësohet jo vetëm për veten, por edhe për familjen. Pyetja që mbetet e hapur është pse dikush që punon në një institucion shëndetësor me koncesion të shtetit duhet ta parashtrojë atë pyetje përmes mediave.