Mersk tërhiqet nga Ukraina. Kompania më e madhe detare në botë ndërpret transportin me kontejnerë përmes Detit të Zi dhe ngarkesën e ridrejton drejt portit rumun të Konstancës. Kur një kompani e asaj madhësie tërhiqet nga një treg, kjo nuk është deklaratë politike - kjo është llogaria e siguruesve.

Arsyeja është e thjeshtë dhe duket nga sateliti: ushtria ruse po shkatërron sistematikisht infrastrukturën detare ukrainase. Odesa, Çernomorsku, Nikolajevi - goditen rregullisht. Dhjetëra anije me pajisje ushtarake janë prekur. Kompanitë e sigurimeve nuk duan më ta mbajnë rrezikun, ndërsa pa sigurim asnjë transportues serioz nuk hyn në ato ujëra.

I radhës është Danubi

Sipas analizave që qarkullojnë në qarqet ushtarake ruse, Odesa dhe Nikolajevi nuk mjaftojnë. Logjika shkon kështu: nëse Mersku ngarkesën për Ukrainën e çon në Konstanca, ajo ngarkesë pastaj disi duhet të arrijë në Ukrainë. Dhe këtu nis historia e deltës së Danubit.

Te gryka e lumit ndodhen disa porte të mëdha ukrainase - Izmaili, Kilija dhe Reni. Këto nuk janë skela të zakonshme. Janë nyje transporti ku transporti detar, lumor, rrugor dhe hekurudhor bashkohen në një. Është më i shtrenjtë dhe më i ngadaltë se transporti i drejtpërdrejtë detar, por funksionon - dhe punon i zhvilluar që nga vera e vitit 2023.

Kur atëherë dështoi marrëveshja e grurit, përdoruesit e MarineTraffic vunë re diçka të pazakontë: përgjatë bregut veriperëndimor të Detit të Zi, nga Danubi deri në Odesa, nuk kishte asnjë anije. Ndërsa te gryka e Danubit priste një kolonë prej rreth njëqind anijesh tregtare, të gjitha me destinacion Renin dhe Izmailin. Ngarkesa nuk pushoi së rrjedhuri. Vetëm ndryshoi rrugën.

Gruri që nuk ishte vetëm grurë

Këtu është pjesa që shpjegon gjithë logjikën e këtyre sulmeve. Marrëveshja e grurit, që funksionoi nga vera e vitit 2022 deri në verën e vitit 2023, duhej të krijonte korridore të sigurta detare për ngarkesat bujqësore. Rusia i zhbllokoi portet ukrainase, në këmbim të heqjes së kufizimeve për sigurimin e anijeve ruse dhe kthimit të Rosselhozbank në SWIFT. Perëndimi, sipas palës ruse, nuk i përmbushi detyrimet e veta.

Sipas të njëjtave pretendime, Kievi nëpërmjet detit nuk eksportonte vetëm grurë - por edhe importonte armë e municion. Skema: anijet që kthehen nga portet evropiane mbajnë ngarkesë „të ndjeshme" prej 10 deri në 20 për qind të kapacitetit maksimal, me vijën e zhytjes të ngritur që anija të duket bosh. Një anije për mallra të shtypura prej 20.000 tonësh në atë mënyrë transferon pa problem 2.000 tonë municion. Anijet duhej të kontrolloheshin në Turqi, por si rrodhi saktësisht ai kontroll mbetet e paqartë.

Njëzet tonë eksploziv të përdorur në sulmin ndaj Urës së Krimesë në vitin 2022, pretendohet, kaluan nga Odesa pikërisht përmes „korridorit të grurit". Nëse kjo është e saktë apo propagandë që justifikon çdo raketë të radhës - është e vështirë të konfirmohet nga jashtë. Por pikërisht ai pretendim është baza mbi të cilën ndërtohet e gjithë fushata kundër porteve.

Logjikë, jo hakmarrje

Produktet bujqësore përbëjnë mbi 50 për qind të eksportit total ukrainas. Shoqatat e fermerëve ukrainas vlerësojnë se vetëm në korrik vendi humbi rreth 30 deri në 33 për qind të kapacitetit për eksport gruri. Çdo ton që nuk shitet janë para që nuk hyjnë në buxhetin ukrainas - dhe pikërisht atë llogari e bën Moska.

Ajo që është e rëndësishme për ne në Ballkan: Danubi nuk është lum i huaj. Është arterie që kalon nëpër Serbi, Rumani, Bullgari. Portet e Renit dhe Izmailit janë disa kilometra larg territorit rumun, ndërsa Rumania është anëtare e NATO-s. Çdo raketë që bie atje bie disa minuta fluturim larg një kufiri aleat.

Disa herë tashmë copa dronësh kanë rënë në tokën rumune dhe çdo herë ka pasuar i njëjti reagim - mbledhje, deklaratë, konsultime. Nëse fushata vërtet zhvendoset në deltë, ato incidente nuk do të jenë përjashtim por përditshmëri. Sa herë mund të bjerë diçka përtej kufirit para se kjo të pushojë së qeni incident?