Dört yıl boyunca bayrak Priştine'nin merkezinde durdu. Kocaman, Ukrayna bayrağı; Rusya Ukrayna'ya saldırdıktan sonra 2022'de kamusal bir dayanışma jesti olarak dikilmişti. Zelenski'nin Belgrad'da Kosova hakkında konuşmasından bir gün sonra bayrak yok. Kimse nedenini açıklamadı. Açıklaması da gerekmiyor - görüntü kendi kendine konuşuyor.

Zelenski'nin söylediği ne aşağılayıcıydı ne de yeni. Kiev'in yıllardır yinelediğini söyledi: Ukrayna ortaklarının toprak bütünlüğüne saygı duyar, bu uluslararası hukuktur ve bu tutum Kosova'nın tek taraflı ilan edilen bağımsızlığı için de geçerlidir. Hiçbir şey değişmedi, dedi. Sorun, Priştine'nin bir kısmının değiştiğini sanmasıydı - ya da en azından bunu ummasıydı.

Destek bir sözleşme değildir

Eski cumhurbaşkanı Behgjet Pacolli, mesajın derin bir hayal kırıklığı olduğunu söyledi ve Kosova'nın Ukrayna'ya yardım ettiğini hatırlattı. Savaş veteranları örgütü açıklamayı Kosova karşıtı olarak nitelendirdi. Tiran'dan, Kosova ile Ukrayna arasında her türlü karşılaştırmayı reddeden diplomatik bir yanıt geldi.

Bunların hepsi anlaşılır. Ama arkasında Balkanların sürekli unuttuğu rahatsız edici bir gerçek duruyor: dayanışma, tanınma satın alınan bir para birimi değildir. Sana yardım etmiş bir ülke, verdiği yardımın ötesinde sana hiçbir şey borçlu değildir. Umut bunun üzerine kurulduğunda hayal kırıklığı yalnızca bir zaman meselesi olur.

Bu bizi neden ilgilendiriyor

Makedonya Kosova'yı 2008'de tanıdı ve o günden beri bu kararın Belgrad'la ilişkilerdeki sonuçlarıyla yaşıyor. Priştine şimdi aynı dersi öbür taraftan öğreniyor - tanımanın jeopolitik bir hesap olduğunu, iyi davranış ödülü olmadığını. Beş AB üyesi ülke Kosova'yı hâlâ tanımıyor. Hiçbiri dayanışma nedeniyle fikrini değiştirmedi.

Bayrak en hızlı inen şeydir. Soru, direk boş kaldığında ne kaldığı - ve Priştine'de birinin kimin kimi kırdığını saymak yerine doğru sonucu çıkarıp çıkarmayacağı.