Четири години знамето стоеше во центарот на Приштина. Огромно, украинско, поставено во 2022 година како јавен гест на солидарност откако Русија ја нападна Украина. Ден откако Зеленски проговори за Косово во Белград, знамето го нема. Никој не објасни зошто. Никој ниту треба – сликата зборува сама.

Она што го рече Зеленски не беше ниту навредливо, ниту ново. Го рече она што Киев го повторува со години: Украина го почитува територијалниот интегритет на своите партнери, тоа е меѓународно право, и таа позиција важи и за еднострано прогласената независност на Косово. Ништо не се променило, порача. Проблемот е што дел од Приштина мислеше дека се променило – или барем се надеваше.

Поддршката не е договор

Поранешниот претседател Бехгјет Пацоли реагираше дека пораката е длабоко разочарувачка и потсети дека Косово ѝ помагало на Украина. Организацијата на воените ветерани ја нарече изјавата антикосовска. Од Тирана дојде дипломатски одговор со кој се отфрла секое споредување меѓу Косово и Украина.

Сето тоа е разбирливо. Но зад него стои една неудобна вистина што Балканот постојано ја заборава: солидарноста не е валута со која се купуваат признавања. Држава која ти помогнала не ти должи ништо повеќе од помошта што ти ја дала. Кога надежта се гради врз тоа, разочарувањето е само прашање на време.

Зошто ова нè засега

Македонија го призна Косово во 2008 година и оттогаш живее со последиците од таа одлука во односите со Белград. Приштина сега ја учи истата лекција од друга страна – дека признавањето е геополитичка сметка, а не награда за добро однесување. Пет земји членки на ЕУ сè уште не го признаваат Косово. Ниту една од нив не смени мислење поради солидарност.

Знамето е тоа што најбрзо се симнува. Прашањето е што останува кога јарболот е празен – и дали некој во Приштина ќе го извлече вистинскиот заклучок, наместо да брои кој ги повредил чувствата.