Përpara Institutit të Mjekësisë Ligjore, gjatë rrjedhës së gjyqit për zjarrin në diskotekën „Puls" në Koçan, u dhanë detaje se si pikërisht humbën jetën 59 viktimat. Ekspertët konfirmuan - gaze toksike, mungesë oksigjeni në hapësirë dhe asfiksi kompresive, me temperaturë që në momentet e intensitetit më të madh arriti rreth 700 gradë Celsius.

Në disa trupa u zbulua edhe cianur, por ekspertët theksuan se ai nuk ishte „faktor dominues vdekjeje". Ajo që në të vërtetë po vriste njerëzit ishte një kombinim. Monoksid karboni në një hapësirë pa ventilim. Tym që shkatërron strukturat e mushkërive. Një masë e ngjeshur njerëzish që rrokulliset njëri mbi tjetrin në panik. Dhe ajër mbytës që nuk lë hapësirë të mjaftueshme as për ata që arrijnë te dalja.

„Karakteristikat e zjarrit në „Puls" janë të njëjta si në shumë zjarre të tjera në hapësira të mbyllura", dëshmon eksperti - një formulim që në një nivel është e vërtetë teknike, por politikisht e rëndë. Sepse pikërisht ajo „e njëjta si në shumë të tjera" është ajo që s'duhet të jetë. Zjarri në „Puls" nuk ishte rasti i parë i tillë në një hapësirë të mbyllur diskoteke. Dhe pyetja që ne nga Metla po e shtrojmë sërish - çfarë bëri sistemi që ky të jetë i fundit?

Lejet e diskotekës, kontrollet e sigurisë nga zjarri, numri i daljeve, gjendja e izolimit, kapaciteti i natës ndaj lejeve të lëshuara - të gjitha këto janë pyetje që shtrohen vetëm pas një tragjedie. Ashtu siç u shtruan pas Koçanit, do të shtrohen edhe pas tragjedisë së ardhshme. Sepse sistemi - kudo në Ballkan - funksionon mbi të njëjtin parim. Së pari ndodh, pastaj hetohet, pastaj harrohet, pastaj ndodh sërish. Cikli nuk ndalet.

Për familjet e viktimave, këto detaje teknike nga gjyqi janë vetëm dhimbje shtesë. Për ne si shoqëri, ato janë akuzë - jo ndaj një pronari diskoteke, por ndaj të gjitha institucioneve që duhej të parandalonin ngjarje të tilla. Dhe ndaj qytetarëve që vazhdojmë të hyjmë në hapësira pa dalje, pa izolim, pa plan - sepse ato hapësira „argëtuese" rrallë i kontrollojmë.