Microsoft внатре во компанијата дебатира дали да го одложи или ослабне планот за чиста енергија до 2030 година. Причината не е скриена: AI центрите за податоци бараат енергија сега, а сонцето и ветрот не можат да исфрлат струја „на барање”.

Компанијата во 2020 година веташе дека до 2030 секој час од нејзината потрошувачка ќе биде покриен со чиста енергија на истата мрежа. Тоа е амбициозен таргет – часовно совпаѓање, не годишно. Разликата е суштинска: годишните цели се сметководствен трик каде што компанијата купува зелени кредити од некаде далеку и тврди дека е „carbon neutral”. Часовното совпаѓање значи реален зелен напон во вистинскиот момент, на вистинската мрежа.

Во меѓувреме, Microsoft гради гасни електрани. Заедно со Chevron подига капацитет од 5 гигавати на природен гас во западен Тексас. Пет гигавати – тоа е горе-долу колку три нуклеарни реактори. Тоа не е „транзиција” – тоа е изградба на нова инфраструктура за фосилна енергија со јасна намера да работи деценија или повеќе.

Зошто тоа е битно за европските читатели? Затоа што дата центрите кои EU ги привлекува со пар-милијардни инвестиции работат под истата математика. AI бара енергија. Чистата енергија е променлива. Газната е стабилна и евтина. Дури и компанија која се продава како „зелениот лидер” – Microsoft го направи тоа како прв технолошки гигант со климатски ветувања – сега си ја купува сопствената оправдување.

Внатрешните аргументи во Microsoft се дека напуштањето на часовниот таргет може да биде PR катастрофа. Часовното совпаѓање е конкурентна предност во преговорите со општини кои не сакаат да примат огромен прав-јавач во соседство. Без тоа, што ќе им продава Microsoft – „ние сме како сите други”?

Заклучок без илузии: ветувањата за климата од 2020 година се правеа во ера кога никој не предвидуваше дека еден час обука на AI модел ќе троши електрицитет како мал град. Сега кога претпоставките се фалшиви, корпорациите ги местат бројките. Прашањето не е дали Microsoft ќе го изневери таргетот – туку колку грациозно ќе биде направено.