Ndërsa Maqedonia prej vitesh rri në sallën e pritjes së BE-së, Shqipëria fqinje bën një hap që dhemb ta shohësh nga jashtë - më 14 korrik, në Bruksel, mbyll zyrtarisht tre kapitujt e parë të negociatave për anëtarësim.

Bëhet fjalë për kapitujt 25 (Shkenca dhe kërkimi), 26 (Arsimi dhe kultura) dhe 30 (Marrëdhëniet me jashtë), mbylljen e përkohshme të të cilëve e miratoi Komiteti i përfaqësuesve të përhershëm të BE-së. Kryeministri Edi Rama e quajti moment që „shënon zyrtarisht fillimin e negociatave".

Rama nuk la pa ua kthyer kritikëve në shtëpi: „Thoshin se negociatat ishin të bllokuara... fjala jonë është puna", ndërsa kundërshtarët, siç tha, mbështeten te „fjalë bosh". Sipas shifrave të tij, Shqipëria hapi plot 28 kapituj për 11 muaj - një ritëm që e quan „rekord absolut".

Për ne, kjo është lajm më i rëndë nga sa duket. Maqedonia e pret BE-në më gjatë se Shqipëria, kaloi nëpër riemërtimin e shtetit, mosmarrëveshje me fqinjët dhe premtime të panumërta se „vitin tjetër fillojmë". E tani shohim si një vend që u nis më vonë po na kalon dhe tashmë po mbyll kapituj, ndërsa ne ende diskutojmë për ndryshime kushtetuese dhe veto.

Pyetja nuk është pse Shqipërisë i ecën - por pse neve nuk na ecën. A është problemi vetëm te fqinjët që na bllokojnë, apo edhe te fakti që në shtëpi humbim pesë-gjashtë vjet në llogari të brendshme në vend të reformave? Shembulli shqiptar nuk është arsye për smirë, por pasqyrë ku ia vlen të shohësh - çfarë bëjnë ata ndryshe, që ne ende nuk duam ta mësojmë?