Tre orë e gjysmë deri në katër orë. Kaq pritet për të hyrë në shtetin tënd te pikëkalimi kufitar Bogorodica, mbrëmë, në kthim nga Greqia. Informacioni vjen nga udhëtarët që në atë moment qëndronin në radhë - jo nga ndonjë kumtesë zyrtare.

Fotografitë nga terreni tregojnë radhë kilometrike veturash dhe autobusësh para kontrolleve kufitare. Trafiku zhvillohet me ritëm dukshëm të ngadalësuar. Njerëz me fëmijë, pas një dite të tërë rrugë, presin me orë disa qindra metra nga shtëpia.

Bogorodica nuk është pikëkalim i sapozbuluar. Është lidhja kryesore me Greqinë dhe pika më e ngarkuar e kufirit jugor - çdo vit, çdo verë, çdo të diel në kthim. Radhët në fund të fundjavës nuk janë befasi, ato janë orar. E megjithatë çdo kthim duket sikur askush nuk e parashikoi.

Katër orë pritje nuk janë dukuri natyrore. Janë shuma e numrit të sporteleve të hapura, numrit të policëve në ndërrim dhe organizimit të fluksit. Të gjitha këto janë gjëra që planifikohen paraprakisht - nëse dikush i planifikon.

Ajo që bie më shumë në sy është heshtja. Nuk ka informacion zyrtar për kohën e pritjes, nuk ka njoftim paraprak, nuk ka të dhënë sa sportele punuan. Udhëtari që hyn e mëson sa do të presë nga udhëtari tjetër në veturën fqinje ose nga një postim në rrjete sociale. Shteti ka një sistem kamerash që për 36 orë regjistron 151 kundërvajtje në trafik, por s'ka mënyrë t'i thotë njeriut se para tij ka një radhë katërorëshe.

A është vërtet aq e vështirë të publikohet koha e pritjes në kohë reale, siç e bëjnë fqinjët? Pyetjen e bëjnë mijëra njerëz çdo verë. Përgjigje nuk ka, por radha ka - çdo herë në të njëjtin vend.