Komoda e vjetër nuk hidhet, lyhet: një kuti bojë dhe një fundjavë kushtojnë shumë më pak se mobilje të reja

Me vite rregulli ishte një: gjithçka në ngjyra neutrale, gjithçka nga i njëjti koleksion, gjithçka të përputhet. Rezultati është një dhomë ndenjeje që duket si katalog dhe nuk thotë asgjë për atë që jeton në të. Tani ngjyra po kthehet te mobiljet, dhe kjo jo përmes blerjeve të reja, por përmes furçës mbi atë që tashmë qëndron në shtëpi.

Bufe, vitrina, komoda, tavolina të vogla dhe dyer kuzhine. Këto janë pjesët që shfaqen më së shumti të lyera në rrjete, sepse me to merret më shpejt ajo që i mungon dhomës: thellësia dhe karakteri. Një pjesë e lyer e thyen monotoninë e hapësirës ku gjithçka është në të njëjtën temperaturë ngjyre.

Përgatitja është pjesa që të gjithë e kapërcejnë

Para se të hapet boja, mobilja pastrohet tërësisht nga yndyra, pluhuri dhe papastërtia. Nëse llaku ose boja ekzistuese janë në gjendje të mirë, zmerilohet lehtë. Nëse sipërfaqja është shumë e shndritshme, shkon prajmer. Pastaj dy shtresa të holla boje, duke respektuar kohën e tharjes mes tyre, dhe zmerilim i lehtë mes shtresave për një përfundim të njëtrajtshëm. Për një pjesë që do të përdoret shumë, në fund shkon llak mbrojtës.

Ngjyra zgjidhet sipas moshës së pjesës

Një pjesë e vjetër që vjen nga garazhi ose nga gjyshja nuk rinovohet me çfarëdo ngjyre. Tonet e thella - jeshile ulliri, petrol, bordo ose kafe çokollate - e ruajnë moshën pa e shndërruar mobiljen në dekor fshati. Tonet e buta e të ngrohta neutrale u përshtaten pjesëve me shumë zbukurim, sepse nuk luftojnë me gdhendjen.

Dorezat zgjidhin më shumë se ç'duket

E njëjta komodë e lyer me doreza qeramike ose druri është e çlirët, ndërsa me tunxh, bronz ose hekur me vija të pastra është e rreptë. Ndryshimi zgjat gjysmë ore dhe kushton sa një darkë. E vetmja kurth është distanca mes vrimave ekzistuese: nëse dorezat e reja nuk përputhen, vrimat e vjetra së pari mbushen, zmerilohen dhe rilyhen, përndryshe gjithë mundi shihet nga një metër.

Nga ngjyra e rrafshët te vizatimi me dorë

Motivet gjeometrike, shabllonet dhe detajet e vizatuara me dorë janë niveli tjetër. Shablloni mbahet me shirit piktori, boja vihet në sasi shumë të vogël që të mos rrjedhë nën buzë, ndërsa shablloni hiqet para se boja të thahet plotësisht. Detajet që vizatohen lirshëm provohen së pari në një copë druri të mbetur. Madhësia e motivit matet sipas madhësisë së mobiljes, jo anasjelltas.

E konsumuar ose me shkëlqim të lartë

Dy drejtime të kundërta, dhe të dyja punojnë. Përfundimi i konsumuar merret me një shtresë bazë, pastaj një shtresë kontrasti, dhe zmerilim selektiv nëpër qoshe e buzë, pikërisht aty ku përdorimi do ta konsumonte natyrshëm bojën. Zmerilimi i shpërndarë njëtrajtësisht duket i rremë. E kundërta, shkëlqimi i llakuar, jep një peshë krejt tjetër: blu e fortë, jeshile shisheje ose e kuqe e errët me shkëlqim marrin një prani që boja mat kurrë nuk e jep.

Ngjyra që qëllimisht nuk përputhet

Lëvizja më efektive është edhe më e rrezikshmja: zgjidhet një ton që qartazi del nga paleta e dhomës. Që të mos duket si gabim, e njëjta ngjyrë përsëritet në imtësira - jastëk, llambë, tablo ose ndonjë send. Atëherë pjesa lexohet si vendim, e jo si përjashtim. Strategjia e kundërt është më e butë: kur në dhomë ka tapet me disa ngjyra, mobilja lyhet në ndonjë nga ngjyrat dytësore, jo në atë dominuese. Rezultati është më elegant.

Kuzhina nuk duhet rrënuar

Nëse fasadat janë cilësore, rinovim i plotë nuk nevojitet. Ekzistojnë bojëra të zhvilluara për dru, laminat dhe sipërfaqe të tjera. Zgjidhja aktuale është të kombinohen së paku dy ngjyra në të njëjtën kuzhinë, në vend që gjithçka të shkojë në një ton. E njëjta logjikë vlen edhe për mobiljet që nuk përshtaten më: sekreteri bëhet qilar i vogël, vitrina bëhet bar, komoda kalon në korridor. Vetëm duhet kontrolluar nëse përmasat dhe konstruksioni e mbajnë destinimin e ri.

Edhe e zeza është opsion

Mobilja e zezë nuk duhet të jetë e ftohtë. Ajo që vendos është çfarë qëndron rreth saj. Një mur gri i çelët e zbut kontrastin shumë më tepër se i bardhi. Druri, fijet natyrale dhe tekstilet e gjalla, shportat, një pllakë druri mbi tavolinë, detaje rozë dhe doreza të arta ia nxjerrin ashpërsinë pjesës.

Ajo që e mban gjithë historinë nuk është trendi, por llogaria. Një komodë e re kushton sa kushton. Një kuti bojë, pak zmerile dhe një fundjavë kushtojnë shumë më pak, ndërsa rezultati është një pjesë që nuk e ka askush tjetër. Në Ballkan kjo dikur quhej të dish t'ia dalësh. Tani ka emër më të mirë dhe hashtagun e vet.